эй ки ном ашнўдаҳ бошӣ хусрави парвиз ро

ای که نام اشنوده باشی خسرو پرویز را

Рӯ сафар кун то бибинӣ хусрави табриз ро

رو سفر کن تا ببینی خسرو تبریز را

Бегумон ошиқ шудӣ ширин бирав Фарҳоди вор

بی گمان عاشق شدی شیرین برو فرهاد وار

Гар бадӣ аз лутфу ҳасани он мамлакати парвиз ро

گر بدی از لطف و حسن آن مملکت پرویز را

Офарин бар модари гетӣ ва бар табъаш ки ӯ

آفرین بر مادر گیتی و بر طبعش که او

Ном хусрав кард ин ширини шӯрангез ро

نام خسرو کرد این شیرین شورانگیز را

Лоиқи ин мартаба ширин тавонад буду бас

لایق این مرتبه شیرین تواند بود و بس

Гар шукри чин дар хури сети ин лаъли шукри рез ро

گر شکر چین در خور ست این لعل شکر ریز را

Ҳар шабӣ аз партави худ шамъ бар болин наад

هر شبی از پرتو خود شمع بر بالین نهد

Офтоб рӯй ӯ мари субҳи бегаи хез ро

آفتاب روی او مر صبح بیگه خیز را

Ғолия арзон шавад ҳргаҳ ки машк афшон кунад

غالیه ارزان شود هرگه که مشک افشان کند

Бар тан ҳамчун ҳарири он шеъри анбари без ро

بر تن همچون حریر آن شعر عنبر بیز را

Чашми бемораши чӯбии парҳези резади хӯни халқ

چشم بیمارش چوبی پرهیز ریزد خون خلق

Тани дурустӣ кӣ буд бемор бепарҳез ро

تن درستی کی بود بیمار بی پرهیز را

Назд мисатони шароби ишқ ӯ тирааст об

نزد مستان شراب عشق او تیره است آب

Бо лаб мегаван ӯ саҳбои дардомез ро

با لب میگون او صهبای دردآمیز را

Сайфи фарғонии мудом аз фитнаи ҳасанаш буд

سیف فرغانی مدام از فتنه حسنش بود

Мунтазир ҳамчун шаҳидони рӯзи растохез ро

منتظر همچون شهیدان روز رستاخیز را