Агар хуршед ва ма набӯд саодат бо дарвеш ро

اگر خورشید و مه نبود سعادت با درویش را

Вагар машк сияҳ набӯд ҳамон ҳукмаст мӯяш ро

وگر مشک سیه نبود همان حکم است مویش را

зи шарқи ҳиммати ушшоқ ҳамчун субҳи равшани дил

ز شرق همت عشاق همچون صبح روشن دل

Чаҳ матлаъҳои рӯҳонӣаст мари хуршеди рӯйиш ро

چه مطلعهای روحانیست مر خورشید رویش را

Сазад аз ъбҳри қудсӣ ва аз райҳони Фирдавсӣ

سزد از عبهر قدسی و از ریحان فردوسی

Агар ризвон кунад ҷоруби баҳри хоки кӯяш ро

اگر رضوان کند جاروب بهر خاک کویش را

Муқӣми хоки кӯй ӯ бики ҷӯ барнаме гирад

مقیم خاک کوی او بیک جو برنمی گیرد

Биҳишти ҳашт шодравону нақди чори ҷӯяш ро

بهشت هشت شادروان و نقد چار جویش را

Касе кӯ кам накард ( дунё ) наёбад дар раҳаши пешӣ

کسی کو کم نکرد (دنیا) نیابد در رهش پیشی

Касе кӯ гум нагашт аз худ нишоед ҷусту ҷӯяш ро

کسی کو گم نگشت از خود نشاید جست و جویش را

Гуруҳе каз ғамаш чун авд месӯзанд ҷони худ

گروهی کز غمش چون عود می سوزند جان خود

з ҳар рангӣ ки май бенанд май ҷӯянди бӯяш ро

ز هر رنگی که می بینند می جویند بویش را

Чу ҳаллоҷ аз шароби ишқ ӯ шуд масти лоиъқл

چو حلاج از شراب عشق او شد مست لایعقل

намекарданд ҳушёрони таҳаммулҳои ( ва ) ҳўиш ро

نمی کردند هشیاران تحمل های (و) هویش را

Чу дар майдони ишқ ӯ на марди ҷуст ва ҷӯ будам

چو در میدان عشق او نه مرد جست و جو بودم

Бмн карданд даравишон ҳўолт гуфту гӯйиш ро

بمن کردند درویشان حوالت گفت و گویش را

зи садри сина ҳар соъати тавон длрои бурун кардан

ز صدر سینه هر ساعت توان دلرا برون کردن

Вале натавон бурун кардани зи дили мрорзўиш ро

ولی نتوان برون کردن ز دل مرآرزویش را

зи хӯни дил равон кардаст ҷӯии сайфи фарғонӣ

ز خون دل روان کردست جویی سیف فرغانی

Надонам то чу сайли ин ҷӯ чаҳ санги оради сабуяш ро

ندانم تا چو سیل این جو چه سنگ آرد سبویش را