Ишқи ту олами дили ҷумла бикбор гирифт

عشق تو عالم دل جمله بیکبار گرفت

Бахтиёр ӯст ?бурма ки туро ёр гирифт

بختیار اوست برما که ترا یار گرفت

Ман асири худ вози ишқи ҷаҳонии бихўд

من اسیر خود واز عشق جهانی بیخود

Ман дарин зулмати въолми ҳама анвор гирифт

من درین ظلمت وعالم همه انوار گرفت

Вақт онаст ки аз равзани мо дар тобад

وقت آنست که از روزن ما در تابد

Офтобӣ ки шуъоъаш дар вдиўор гирифт

آفتابی که شعاعش در ودیوار گرفت

Булбул аз ғулғули мастонаи худ бе хабараст

بلبل از غلغل مستانه خود بی خبرست

Ки гул аз боғ бшҳр омад ва бозор гирифт

که گل از باغ بشهر آمد و بازار گرفت

Дӯст дар рӯз ниҳон нест чу оташ дар шаб

دوست در روز نهان نیست چو آتش در شب

Лек нураши раҳи идрок бар абсор гирифт

لیک نورش ره ادراک بر ابصار گرفت

Боғи васли ту ки ҳиҷрон чу сари девораш

باغ وصل تو که هجران چو سر دیوارش

Аз паии ҳифзи гули васли ту дар хор гирифт

از پی حفظ گل وصل تو در خار گرفت

Ҳаст мулкӣ ки салотини ҷаҳондори онро

هست ملکی که سلاطین جهاندار آنرا

Натавонанд бшмшири гуҳар дор гирифт

نتوانند بشمشیر گهر دار گرفت

Ҳасани ту Юсуфӣу ишқи ту рӯҳ алқудсӣ аст

حسن تو یوسفی و عشق تو روح القدسی است

Ки азуи Марями андешаи ман бор гирифт

که ازو مریم اندیشه من بار گرفت

Дили худро пас азин қалб нахонам чу зъшқ

دل خود را پس ازین قلب نخوانم چو زعشق

Меҳр ҳамчун дирами вскаҳ чу динор гирифт

مهر همچون درم وسکه چو دینار گرفت

Дӯст чун рӯй бғмхўорӣ ман кард маро

دوست چون روی بغمخواری من کرد مرا

Чаҳ ғам ар пушти замини душман ( хӯн ) хор гирифт

چه غم ار پشت زمین دشمن (خون) خوار گرفت

Сайфи фарғонӣ агар низ маро қадаҳ кунад

سیف فرغانی اگر نیز مرا قدح کند

Айб ӯ ҳам накунам нест бар ағёр гирифт

عیب او هم نکنم نیست بر اغیار گرفت