Зкўии дӯсти бодӣ бар ман афтод

زکوی دوست بادی بر من افتاد

Чаҳ бодаст ин ки раҳматҳо брўбод

چه بادست این که رحمتها بروباد

Бмн оварад аз он дилбари паёмӣ

بمن آورد از آن دلبر پیامی

Чунон ширин ки шурӣ дар ман афтод

چنان شیرین که شوری در من افتاد

Бадв гуфтам агар онҷо рӯй боз

بدو گفتم اگر آنجا روی باز

Дили ғамгини моро шодкни шод

دل غمگین ما را شادکن شاد

Бигӯяш бе ту ӯро ним ҷонӣаст

بگویش بی تو او را نیم جانیست

Вагар дар даст будӣ ме фиристод

وگر در دست بودی می فرستاد

Дил чун мумаш аз меҳрат ҷудо нест

دل چون مومش از مهرت جدا نیست

Чу нақш аз хотаму ҷавҳари зи пӯлод

چو نقش از خاتم و جوهر ز پولاد

Вагар он об аинҷомӣ наёяд

وگر آن آب اینجامی نیاید

Бирав ин хокро онҷо бар эй бод

برو این خاک را آنجا بر ای باد

Ки ёд бе Фромўшисти ӣнҷо

که یاد بی فراموشیست اینجا

Взони ҷониби Фромўшист бе ёд

وزآن جانب فراموشیست بی یاد

Чу ҷон ӯ дил шаҳрӣ харобаст

چو جان او دل شهری خرابست

зи ҷаври ҳиҷрат эй султон бе дод

ز جور هجرت ای سلطان بی داد

Нагӯям каз парии зодии валикин

نگویم کز پری زادی ولیکن

Бад-ӣн хӯбӣ набошад одамии зод

بدین خوبی نباشد آدمی زاد

Агар чашмати бғмзаҳи дили ҳамеи барад

اگر چشمت بغمزه دل همی برد

Лаб лаълат бабўса ҷон ҳаме дод

لب لعلت ببوسه جان همی داد

Марои ширинии ту куштаи вето

مرا شیرینی تو کشته وتو

Чу хусрави шодмон аз марги Фарҳод

چو خسرو شادمان از مرگ فرهاد

Басӯии кӯии ишқати ошиқон ро

بسوی کوی عشقت عاشقان را

зи худ рафтан раҳасту бихўдии зод

ز خود رفتن رهست و بیخودی زاد

Биёади сайфи фарғонӣ басӣ кард

بیاد سیف فرغانی بسی کرد

Дили ғамгини худро хуррами обод

دل غمگین خود را خرم آباد