эй сим бар закоти тани вҷони хеш ро

ای سیم بر زکات تن وجان خویش را

Бурдор аз дилами ғами ҳиҷрони хеш ро

بردار از دلم غم هجران خویش را

То дрниўФтддли мардуми бмшки хат

تا درنیوفتددل مردم بمشک خط

Рӯ сар бигир чоҳи занхдони хеш ро

رو سر بگیر چاه زنخدان خویش را

Қавмии бзўри бозуии марги астднди боз

قومی بزور بازوی مرگ استدند باز

Аз дасти меҳнати ту гиребони хеш ро

از دست محنت تو گریبان خویش را

Гуфтам бъқли дӯш ки тарки адаб буд

گفتم بعقل دوش که ترک ادب بود

Каз васл ӯ биҷӯем дармони хеш ро

کز وصل او بجویم درمان خویش را

ӯ тайраи гашт ва гуфт туро бо адаб чаҳ кор

او طیره گشت و گفت ترا با ادب چه کار

Ту ошиқӣ фурӯ магузор он хеш ро

تو عاشقی فرو مگذار آن خویش را

Айбам макун агар зтўи бӯсӣ талаб кунам

عیبم مکن اگر زتو بوسی طلب کنم

Ҷамъияти даруни парешони хеш ро

جمعیت درون پریشان خویش را

Сад бӯса орзӯ кунӣ аз хештан агар

صد بوسه آرزو کنی از خویشتن اگر

Бинӣ дар оинаи лабу дандони хеш ро

بینی در آینه لب و دندان خویش را

Ошиқи шӯии ту бар худ агар ҳеҷ бенгарӣ

عاشق شوی تو بر خود اگر هیچ بنگری

Дар хандаи пистаи шукри афшони хеш ро

در خنده پسته شکر افشان خویش را

Гар моҳ дар канор ту ояд равои мадор

گر ماه در کنار تو آید روا مدار

Қимат чаро барии тан чун ҷони хеш ро

قیمت چرا بری تن چون جان خویش را

Дар мавсими баҳор ки ёд оваранд боз

در موسم بهار که یاد آورند باز

Ҳар булбулии ҳавои гулистони хеш ро

هر بلبلی هوای گلستان خویش را

Дар мавсими баҳор ки ёд овараданд боз

در موسم بهار که یاد آوردند باز

Ҳар булбулии ҳавои гулистони хеш ро

هر بلبلی هوای گلستان خویش را

Дар бӯстони ншиндў дар ҳасрати ту сайф

در بوستان نشیندو در حسرت تو سیف

Бар гул фишонд ашк чу борони хеш ро

بر گل فشاند اشک چو باران خویش را