Чашми ту кӯи ҷузи дил сиёҳ надорад

چشم تو کو جز دل سیاه ندارد

Дили барад аз мардум ва нигоҳ надорад

دل برد از مردم و نگاه ندارد

Берахт эй офтоби партави рӯят

بی رخت ای آفتاب پرتو رویت

Рӯз манаст он шабӣ ки моҳ надорад

روز منست آن شبی که ماه ندارد

Бо ҳамаи инбўъи нури чашмаи хуршед

با همه ینبوع نور چشمه خورشید

Бо рухи ту шакл иштибоҳ надорад

با رخ تو شکل اشتباه ندارد

Бо ҳамаи хайли ситораи моҳи шаби афрӯз

با همه خیل ستاره ماه شب افروز

Лоиқи майдони ту сипоҳ надорад

لایق میدان تو سپاه ندارد

Бе рухи ту косиб ронад бар сари хуршед

بی رخ تو کاسب راند بر سر خورشید

Рқъаҳи шатранҷи ҳасан шоҳ надорад

رقعه شطرنج حسن شاه ندارد

Ошиқи ту назд халқ ҷой наҷуед

عاشق تو نزد خلق جای نجوید

Мурда бе сари ғам кулоҳ надорад

مرده بی سر غم کلاه ندارد

Гар баравад аз бар ту роҳ надонад

گر برود از بر تو راه نداند

Вар баравад бар дар ту роҳ надорад

ور برود بر در تو راه ندارد

Бар дар мардум равад чу саги бзнндш

بر در مردم رود چو سگ بزنندش

Ҳар ки ҷузин остон паноҳ надорад

هر که جزین آستان پناه ندارد

Дар ки гурезади зтў ки дар ҳамаи олам

در که گریزد زتو که در همه عالم

Аз ту ба ҷузи ту гурезгоҳ надорад

از تو به جز تو گریزگاه ندارد

Дарди ту қӯт гирифту банда заъиф аст

درد تو قوت گرفت و بنده ضعیف است

Тоқати нолаи маҷол оҳ надорад

طاقت ناله مجال آه ندارد

Васли ту аз худ насиб мо нафиристод

وصل تو از خود نصیب ما نفرستاد

Хирмани маи баҳри гов коҳ надорад

خرمن مه بهر گاو کاه ندارد

Аз баду некӣ ки сайф гуфт дар ашъор

از بد و نیکی که سیف گفت در اشعار

Ҷузи карамати ҳеҷ узр хоҳ надорад

جز کرمت هیچ عذر خواه ندارد

Дили бағами ту супурд аз онкӣ нагирад

دل بغم تو سپرد از آنکه نگیرد

Малики иморат чу подшоҳ надорад

ملک عمارت چو پادشاه ندارد