Саодат дил диҳад онро ки чун ту длстон бошад

سعادت دل دهد آنرا که چون تو دلستان باشد

Намирад то абади онкас ки ӯро чун ту ҷон бошад

نمیرد تا ابد آن‌کس که او را چون تو جان باشد

Рахт дар маҷмаъи хубони маӣ бар гирд ӯ анҷум

رخت در مجمع خوبان مهی بر گرد او انجم

Танат дар зери пероҳани гули андар парниён бошад

تنت در زیر پیراهن گل اندر پرنیان باشد

Нигориро ки мӯӣ ӯ сари андари пой ӯ печад

نگاری را که موی او سر اندر پای او پیچد

Куҷои ҳамсар буд онкас ки мӯяш то миён бошад

کجا همسر بود آن‌کس که مویش تا میان باشد

Чу чашм ва абрӯяш дидӣ з мижгонаш машав ғофил

چو چشم و ابرویش دیدی ز مژگانش مشو غافل

Битарс эй ғофил аз мастӣ ки тираш дар камон бошад

بترس ای غافل از مستی که تیرش در کمان باشد

Гуҳ аз оризи арақи резад ки гул зу ранг ва бӯ гирад

گه از عارض عرق ریزد که گل زو رنگ و بو گیرد

Гуҳ аз пистаи шукри борад ки об аз вай равон бошад

گه از پسته شکر بارد که آب از وی روان باشد

Замин аз рӯй ӯ пари нур ва бо хуршеди рухсораш

زمین از روی او پر نور و با خورشید رخسارش

Фароғат дорам аз моҳӣ ки ҷояш осмон бошад

فراغت دارم از ماهی که جایش آسمان باشد

Ҳадис ӯ касе гуяд ки доим чун қалам ӯ ро

حدیث او کسی گوید که دایم چون قلم او را

Забони андар даҳон набӯд даҳони андар забон бошад

زبان اندر دهان نبود دهان اندر زبان باشد

Чу кард ӯ остини афшон ва дар рақс омад он соъат

چو کرد او آستین افشان و در رقص آمد آن ساعت

Бсрўӣ монад он қомат ки шохаш гул фишон бошад

به سروی ماند آن قامت که شاخش گل فشان باشد

Бигард ӯ ҳамеи гирдами магари он худ хонд

به گرد او همی گردم مگر آن خودش خواند

Вагар грдшкр гардад магас кӣ аҳл он бошад

وگر گرد شکر گردد، مگس کی اهل آن باشد

Агарчӣ ҳад ман набӯд чаҳ бошадгар чу ман мискин

اگر چه حد من نبود چه باشد گر چو من مسکین

Чу саги берун дар хусбад чу дар бар остон бошад

چو سگ بیرون در خسبد چو در بر آستان باشد

Басӣ бо дарди ишқ ӯ бакӯшед ин дили ғамгин

بسی با درد عشق او بکوشید این دل غمگین

Табиат бо мараз лобуд бакӯшад то тавон бошад

طبیعت با مرض لابد بکوشد تا توان باشد

Чу гул пайдо шавад булбул бинолад , сайфи фарғонӣ

چو گل پیدا شود بلبل بنالد، سیف فرغانی

Чу булбул мекунад афғон ки гул то кӣ ниҳон бошад

چو بلبل می‌کند افغان که گل تا کی نهان باشد

Чу маҷнӯн бо ғам Лайлӣ бихоҳад аз ҷаҳон рафтан

چو مجنون با غم لیلی بخواهد از جهان رفتن

Валикини қисса дардаш бимонад то ҷаҳон бошад

ولیکن قصه دردش بماند تا جهان باشد