Дайну дунё аз он ман бошад

دین و دنیا از آن من باشد

Агар ӯ длстон ман бошад

اگر او دلستان من باشد

Дорам аз ҷони хеши дўстрш

دارم از جان خویش دوسترش

Агар он дӯсти ҷон ман бошад

اگر آن دوست جان من باشد

Он ҳаловат ки дар лабаст ӯ ро

آن حلاوت که در لبست او را

Агар андари лабон ман бошад

اگر اندر لبان من باشد

Ман гумон май барам ки рӯҳи алқудс

من گمان می برم که روح القدس

Ҳар шабии миҳмон ман бошад

هر شبی میهمان من باشد

Ман гадоем барин дарави рӯзӣ

من گدایم برین درو روزی

Малики кунин нон ман бошад

ملک کونین نان من باشد

Гар шабии мари сегон кӯяш ро

گر شبی مر سگان کویش را

Туъма аз устихон ман бошад

طعمه از استخوان من باشد

Бгзорми хароҷ ҳар ду ҷаҳон

بگزارم خراج هر دو جهان

Агар ӯ дар змон ман бошад

اگر او در ضمان من باشد

Хештанро бҷон зиён кунам ар

خویشتن را بجان زیان کنم ار

Суд ӯ дар зиён ман бошад

سود او در زیان من باشد

Нанивисам ба ҷузи ҳикояти дӯст

ننویسم به جز حکایت دوست

То қалам дар бенон ман бошад

تا قلم در بنان من باشد

Ғзлкҳоӣ инчунин ширин

غزلکهای اینچنین شیرین

Дсткори забон ман бошад

دستکار زبان من باشد

Ҳамаи ашъори сайфи фарғонӣ

همه اشعار سیف فرغانی

Чун бибинӣ аз он ман бошад

چون ببینی از آن من باشد