эй набарда васли ту рӯзии бмҳмонии маро
ای نبرده وصل تو روزی به مهمانی مرا
Ҳеҷат уфтад каз фироқи хеши бурҳонии маро ?
هیچت افتد کز فراق خویش برهانی مرا؟
Дар ҳалоки ман чу ҳиҷронати сабк дастӣ накард
در هلاک من چو هجرانت سبکدستی نکرد
Бар дарат аз баҳр васласт ин гронҷонии маро
بر درت از بهر وصل است این گرانجانی مرا
Ман бпои ҷусту ҷӯй аз баҳр ту бархестам
من به پای جست و جوی از بهر تو برخاستم
Лутф бошад гар бигирӣ даст ва бинишонӣ маро
لطف باشد گر بگیری دست و بنشانی مرا
Ту агар ое ва гарна ман туро хонам мудом
تو اگر آیی و گرنه من ترا خوانم مدام
Ман чу нома то намеоем наме хуонеи маро
من چو نامه تا نمیآیم نمیخوانی مرا
Ҳар баҳории пеши азин монанди булбули дрхзон
هر بهاری پیش ازین مانند بلبل در خزان
Бар намеомад нафас аз бе гулистонии маро
برنمیآمد نفس از بیگلستانی مرا
Май занам бар буии ту акнӯн наво чун андалеб
میزنم بر بوی تو اکنون نوا چون عندلیب
Коши бшкФтии гулии зини булбули алҳонии маро
کاش بشکفتی گلی زین بلبلالحانی مرا
Ман боби сабри азин гул шаста будам пои рӯҳ
من به آب صبر ازین گل شسته بودم پای روح
Дасти дили андохти андари вартаи ҷонии маро
دست دل انداخت اندر ورطهٔ جانی مرا
Ман чароғ мурдаам ту маҷлиси афрӯзӣ чу шамъ
من چراغ مردهام تو مجلسافروزی چو شمع
Бар даҳонам на лабӣ то зиндаи гирдонеи маро
بر دهانم نه لبی تا زنده گردانی مرا
Офтобӣ дар шарафи ман ҳамчуи моҳам дар хусуф
آفتابی در شرف من همچو ماهم در خسوف
Равшаноӣ нест бе он рӯй нӯронии маро
روشنایی نیست بی آن روی نورانی مرا
Аз ҷаҳони безори гаштам чун бидидам кӯии дӯст
از جهان بیزار گشتم چون بدیدم کوی دوست
Аз иморат кӣ кашад хотири бўиронии маро
از عمارت کی کشد خاطر به ویرانی مرا
Волау ҳайрони ту ман банда танҳо нестам
واله و حیران تو من بنده تنها نیستم
Худ куҷо бошад бостқлоли султонии маро
خود کجا باشد به استقلال سلطانی مرا
Дар Фрохои ҷаҳон аз издиҳоми ошиқон
در فراخای جهان از ازدحام عاشقان
Ҷой ҷавлонӣ намонад аз танг майдонӣ маро
جای جولانی نماند از تنگ میدانی مرا
эй зи сиҳҳат бе ту ранҷурӣ , броҳт кун бадал
ای ز صحت بی تو رنجوری، به راحت کن بدل
Заҳматӣ кндр раҳаст аз сайфи фарғонии маро
زحمتی کاندر ره است از سیف فرغانی مرا