эй ки ширинии ту шӯр дар офоқ афганд

ای که شیرینی تو شور در آفاق افگند

Ҳалқаи зулфи ту дар гарданами андохти каманд

حلقه زلف تو در گردنم انداخت کمند

Ҳарчӣ маънист агар ҷумла мусаввир гардад

هرچه معنیست اگر جمله مصور گردد

Каси бмънӣ ва басӯрат бтў набӯд монанд

کس بمعنی و بصورت بتو نبود مانند

Гар бтрёк висолам барисоне борӣ

گر بتریاک وصالم برسانی باری

Пештар зонкаҳ кунад заҳри фироқи ту газанд

پیشتر زآنکه کند زهر فراق تو گزند

Ҳарчӣ ғайри ту агар ҷумлаи дарави пайвандад

هرچه غیر تو اگر جمله درو پیوندد

Ошиқ рӯй ту бо ғайр нагирад пайванд

عاشق روی تو با غیر نگیرد پیوند

Ошиқ аз додани ҷон бим надорад зеро

عاشق از دادن جان بیم ندارد زیرا

Набӯд зиндаи дили ишқи бҷони ҳоҷатманд

نبود زنده دل عشق بجان حاجتمند

Аз ҳавои ту дар офоқи бигардад чун бод

از هوای تو در آفاق بگردد چون باد

Ваз барои ту бар оташ биншинад чу сапанд

وز برای تو بر آتش بنشیند چو سپند

Суҳбати ҷавраш агар чанд диҳад осони даст

صحبت جورش اگر چند دهد آسان دست

Ҳам қабулаш накунад ошиқи душвори писанд

هم قبولش نکند عاشق دشوار پسند

Дӯстгар арза кунад малики ду олам бар ту

دوست گر عرضه کند ملک دو عالم بر تو

Дар ду олам машав аз дӯст бчизӣ хурсанд

در دو عالم مشو از دوست بچیزی خرسند

То ту дар банди худӣ даст наёбӣ бар дӯст

تا تو در بند خودی دست نیابی بر دوست

Даст дар ишқи зану пои баровари зини банд

دست در عشق زن و پای برآور زین بند

Бирав эй оқили мағрур , марои панди мада

برو ای عاقل مغرور، مرا پند مده

Зонкаҳи маҷнӯни ғам ишқ намегирад панд

زآنکه مجنون غم عشق نمی گیرد پند

Сайфи фарғонӣ дар кӯии маломат на пой

سیف فرغانی در کوی ملامت نه پای

Инчунин мӯътакифи кунҷи саломат то чанд

اینچنین معتکف کنج سلامت تا چند