Ҳар ки як шукр аз он писта даҳон бастанд

هر که یک شکر از آن پسته دهان بستاند

Аз лабаши коми дили вқўт равон бастанд

از لبش کام دل وقوت روان بستاند

Зони шаҳидон ки бшмшири ғамаш кушта шуданд

زآن شهیدان که بشمشیر غمش کشته شدند

Малик аламут наёраст ки ҷон бастанд

ملک الموت نیارست که جان بستاند

Ҳар куҷои пистаи тангаши шукр афшонӣ кард

هر کجا پسته تنگش شکر افشانی کرد

Банда чун даст надорад бидиҳон бастанд

بنده چون دست ندارد بدهان بستاند

Дасти лутфаши бдҳдҳр чаҳ бихоҳӣ лекин

دست لطفش بدهدهر چه بخواهی لیکن

Чашми масташи дил соҳибназарон бастанд

چشم مستش دل صاحبنظران بستاند

Чашм ӯ сайди дили халқ бетонҳо ме кард

چشم او صید دل خلق بتنها می کرد

Бош то ғамза ӯ тирўкмон бастанд

باش تا غمزه او تیروکمان بستاند

Чун даройади бчмни боргаҳи бустон ро

چون درآید بچمن بارگه بستان را

Аз гулу норвани он сарв равон бастанд

از گل و نارون آن سرو روان بستاند

Аз ҳамаи халқ ( сухан ) бози ситади ошиқи ту

از همه خلق (سخن) باز ستد عاشق تو

Тӯтӣ эй дӯсти шукр азмгсон бастанд

طوطی ای دوست شکر ازمگسان بستاند

Гар задаст ту хўрдгўшти бёбдчўни шер

گر زدست تو خوردگوشت بیابدچون شیر

Гурбаи он панҷа ки нонро з сегон бастанд

گربه آن پنجه که نان را ز سگان بستاند

Зостинӣ ки надорад чу бихоҳад ошиқ

زآستینی که ندارد چو بخواهد عاشق

Дасти беруни кандӯ ҳар ду ҷаҳон бастанд

دست بیرون کندو هر دو جهان بستاند

Бар сари хониши сад коса гадоӣ бихӯрад

بر سر خوانش صد کاسه گدایی بخورد

То яке луқмаи тавонгари з миён бастанд

تا یکی لقمه توانگر ز میان بستاند

Дӯст чун сари худ андари дили ушшоқи ниҳод

دوست چون سر خود اندر دل عشاق نهاد

Ҳар крои қӯт нутқаст забон бастанд

هر کرا قوت نطق است زبان بستاند

Ман чу сарбози кашами асби суханро дар дам

من چو سرباز کشم اسب سخن را در دم

Фикри ҳрҷоӣим аз даст Аннан бастанд

فکر هرجائیم از دست عنان بستاند

Сайфи фарғонии рӯ бар хат ӯ на сари хеш

سیف فرغانی رو بر خط او نه سر خویش

То зи дасти аҷалати хат амон бастанд

تا ز دست اجلت خط امان بستاند