Аввали назар ки сӯии ту ҷонон назар кунад

اول نظر که سوی تو جانان نظر کند

Ишқ аз дили ту дӯстии ҷон бадар кунад

عشق از دل تو دوستی جان به در کند

Охир бичишам ту зФнои майли дркшд

آخر به چشم تو ز فنا میل درکشد

То дил бичишам ӯ брх ӯ назар кунад

تا دل به چشم او به رخ او نظر کند

Ишқ ар турои знқши ту чун сим кард пок

عشق ار ترا ز نقش تو چون سیم کرد پاک

Зони баради сиккаи ту ки карт чу зар кунад

زآن برد سکه تو که کارت چو زر کند

Теғ қазост тири ғам ӯ воин аҷаб

تیغ قضاست تیر غم او و این عجب

Кндр дарун бимонад вази оҳан гузар кунад

که‌اندر درون بمانَد و زآهن گذر کند

Бо ошиқон нишин ки чу худ ошиқат кунанд

با عاشقان نشین که چو خود عاشقت کنند

Бегонаи шӯи зхўиш ки суҳбат асар кунад

بیگانه شو ز خویش که صحبت اثر کند

Борӣ дар обмҷлси мо то бики қадаҳ

باری در آب مجلس ما تا به یک قدح

Соқии ишқат аз ду ҷаҳон бехабар кунад

ساقی عشقت از دو جهان بی خبر کند

Суҳбат макун бғир ки дунёи талаби шӯй

صحبت مکن به غیر که دنیا طلب شوی

Исои парасти бандагии сам хар кунад

عیسی پرست بندگی سمّ خر کند

Ҳиммати баланди дор ки парвоз дар ҳаво

همت بلند دار که پرواز در هوا

Ошиқи биболи ҳиммат ва анқо биппар кунад

عاشق به بال همت و عنقا به پر کند

Ҳам даст ӯ касе набӯд зонкаҳи дайгарӣ

هم دست او کسی نبود زآنکه دیگری

Дар роҳи дӯсти сайри бпо ӯ басар кунад

در راه دوست سیر به پا او به سر کند

Ҳарҷон на аҳли завқи вена ҳар хок зар шавад

هرجان نه اهل ذوق ونه هر خاک زر شود

Ҳрдл на ошиқии вена ҳар не шукр кунад

هر دل نه عاشقی و نه هر نیشکر کند

Нузҳат ҳамеша бошад внъмт буд мудом

نزهت همیشه باشد و نعمت بود مدام

Ҳар шох агар гули орад ва ҳар гул самар кунад

هر شاخ اگر گل آرد و هر گل ثمر کند

Ҳркў на роҳ ишқ равад дар пеши Марв

هرکو نه راه عشق رَوَد در پیش مرو

Восиқ машав ки кӯри турои дида вар кунад

واثق مشو که کور ترا دیده‌ور کند

Азхўд сафар накарда бадв чун расанд сайф

ازخود سفر نکرده بدو چون رسند سیف

Онкас расад бадваст ки азхўд сафар кунад

آنکس رسد به دوست که از خود سفر کند