Турои ман дӯст медорам чу булбули мари гулистон ро

ترا من دوست می‌دارم چو بلبل مر گلستان را

Марои душман чаро дорӣ чу кӯдаки мари дабистон ро

مرا دشمن چرا داری چو کودک مر دبستان را

Чу кардам як назар дар ту дилам шуд меҳрбон бар ту

چو کردم یک نظر در تو دلم شد مهربان بر تو

Мусаххари гашт бе лашкари вилоят чун ту султон ро

مسخر گشت بی‌لشکر ولایت چون تو سلطان را

Ба хӯбии хубрӯёнро агар васфӣ кунад шоир

به خوبی خوبرویان را اگر وصفی کند شاعر

Ту он дорӣ ба ҷузи хӯбӣ ки натавон васф кард он ро

تو آن داری به جز خوبی که نتوان وصف کرد آن را

Дилам каз ранҷи роҳи ту ба ҷонаш мерасад роҳат

دلم کز رنج راه تو به جانش می‌رسد راحت

Чунон ху кард бо дардат ки норади ёди дармон ро

چنان خو کرد با دردت که نارد یاد درمان را

зи ҳиммати ошиқи рӯяти бимиради ташна дар Кувайт

ز همت عاشق رویت بمیرد تشنه در کویت

Вагар худ хӯн ӯ бошад бирезади оби ҳайвон ро

وگر خود خون او باشد بریزد آب حیوان را

Чу бинад рӯй ту кофар шавад исломи дайн ӯ

چو بیند روی تو کافر شود اسلام دین او

Чу зулф кофарат бинад намонад дайни мусулмон ро

چو زلف کافرت بیند نماند دین مسلمان را

Ба аҳди ҳасани ту пайдо намеоянд некӯён

به عهد حسن تو پیدا نمی‌آیند نیکویان

зи моҳу ахтарони хуршед холӣ кард майдон ро

ز ماه و اختران خورشید خالی کرد میدان را

Басии султону лашкарро ҳазимат кард дар икдм

بسی سلطان و لشکر را هزیمت کرد در یکدم

Шикастаи дил ки ҳамраҳ кард бо худ ҷони мардон ро

شکسته دل که همره کرد با خود جان مردان را

Агарчӣ дар хурат набӯд ғазалҳои раҳеи лекин

اگرچه در خورت نبود غزل‌های رهی لیکن

Макун айбаш ки кам бошад усӯлии қавли нодон ро

مکن عیبش که کم باشد اصولی قول نادان را

Висолати рости дили лоиқ ки шабҳо дар фироқи ту

وصالت راست دل لایق که شب‌ها در فراق تو

Мададҳо кард мискини дил ба хӯни ин чашми гирён ро

مددها کرد مسکین دل به خون این چشم گریان را

Ҳамеи тарсам ки рӯз ӯ саросари ранг шаб гирад

همی‌ترسم که روز او سراسر رنگ شب گیرد

Аз он бо кас намегӯям ғами шабҳои ҳиҷрон ро

از آن با کس نمی‌گویم غم شب‌های هجران را

Висоли ту ба шаби касро муяссар чун шавад ҳаргиз

وصال تو به شب کس را میسر چون شود هرگز

Ки ту чун рӯзи гирдоне ба рӯй худ шабистон ро

که تو چون روز گردانی به روی خود شبستان را

Маро гӯйӣ бидиҳ сад ҷону бӯсӣ аз лабами бустон

مرا گویی بده صد جان و بوسی از لبم بستان

Надонистам ки назд ту чунин қимат буд ҷон ро

ندانستم که نزد تو چنین قیمت بود جان را

Ба ҷони меҳмони лаъли тест чун ман ошиқии мискин

به جان مهمان لعل تست چون من عاشقی مسکین

Аз он лаби як шукр кам кун гиромии дори меҳмон ро

از آن لب یک شکر کم کن گرامی دار مهمان را

Ба ҳиҷрони сайф фарғонӣ машав навмед аз васлаш

به هجران سیف فرغانی مشو نومید از وصلش

Ки доим дар ақаб бошад баҳории мари зимистон ро

که دایم در عقب باشد بهاری مر زمستان را