Ошиқонро ки дили мурдаи зъшқт зинда аст

عاشقان را که دل مرده زعشقت زنده است

Ту чу ҷонии ваҳма бе ту тан бе ҷонанд

تو چو جانی وهمه بی تو تن بی جانند

Шавад аз шуълаи ҷҳонсўзи чароғи хуршед

شود از شعله جهانسوز چراغ خورشید

Гар чу шамъи қамараш бо ту шабӣ бинишонанд

گر چو شمع قمرش با تو شبی بنشانند

Тӯтӣоне ки биёади ту даҳон хуш карданд

طوطیانی که بیاد تو دهان خوش کردند

Азбри хеши шукрро чу магас ме ронанд

ازبر خویش شکر را چو مگس می رانند

Хуби рӯйони ҳама чун анҷуму хуршеди туе

خوب رویان همه چون انجم و خورشید تویی

Ҳама аз партави рухсора ту пинҳонанд

همه از پرتو رخساره تو پنهانند

Хиради въшқ агар чаҳ нашавад бо ҳам ҷамъ

خرد وعشق اگر چه نشود با هم جمع

Мубталои ғами ишқи ту хиради мндоннд

مبتلای غم عشق تو خرد مندانند

Гар расад тири балоеи зкмони ҳикмат

گر رسد تیر بلایی زکمان حکمت

Ошиқони ҳамчуи сипар рӯй наме гардонанд

عاشقان همچو سپر روی نمی گردانند

Ъошқонро ки чу ман даст бзр ме нарасад

عاشقانرا که چو من دست بزر می نرسد

Сар он ҳаст ки дар пои ту ҷон афшонанд

سر آن هست که در پای تو جان افشانند

Умри ушшоқи ту монанд намозаст эй дӯст

عمر عشاق تو مانند نمازست ای دوست

Лоҷарам дар ҳамаи арконаш туро ме хонанд

لاجرم در همه ارکانش ترا می خوانند

Даъвии чокарии ту чу маниро нарасад

دعوی چاکری تو چو منی را نرسد

Ки ғуломони турои бандаи хдоўндоннд

که غلامان ترا بنده خداوندانند

Ин латоиф ки дар авсофи ту ман ме гӯям

این لطایف که در اوصاف تو من می گویم

Ҳаваси он ҳамаро ҳаст вале натавонанд

هوس آن همه را هست ولی نتوانند

Сайфи фарғонӣ аз ҳурмат ном ёраст

سیف فرغانی از حرمت نام یارست

Гар нависанд суханҳои туро вар хонанд

گر نویسند سخنهای ترا ور خوانند

Вақт он шуд ки Хизр гуяд ва мардум донанд

وقت آن شد که خضر گوید و مردم دانند

Ки туе оби ҳаёт ва дгарон ҳайвонанд

که تویی آب حیات و دگران حیوانند

Аҳли сӯрати ҳама аз маънии ту бе хабаранд

اهل صورت همه از معنی تو بی خبرند

Воҳли маънии ҳама дар сӯрат ту ҳайронанд

واهل معنی همه در صورت تو حیرانند