Гар ҷумлаи шаҳри сӯрат ва рӯй накӯ буд

گر جمله شهر صورت و روی نکو بود

Кӯи сӯратӣ ки ин ҳамаи маънии дарав буд

کو صورتی که این همه معنی درو بود

Хуррами дили биҳиштӣу хуши олимии биҳишт

خرم دل بهشتی و خوش عالمی بهشت

Гар дар биҳишти ҳури бойени рангу бӯ буд

گر در بهشت حور باین رنگ و بو بود

Дар саҷдаи гоҳи бандагии ту чу осмон

در سجده گاه بندگی تو چو آسمان

Пеши ту бар замин наад онро ки рӯ буд

پیش تو بر زمین نهد آن را که رو بود

Он кӯ бар остонаи Кувайт муқӣм нест

آن کو بر آستانه کویت مقیم نیست

Чун клби дрбдр чу гадои кӯи бкў буд

چون کلب دربدر چو گدا کو بکو بود

Ху карда бо висоли туро эй фириштаи ху

خو کرده با وصال ترا ای فرشته خو

Аз худ бҳҷр давр кунӣ ин чаҳ ху буд

از خود بهجر دور کنی این چه خو بود

Он зулфи баста гар бигушое ва ҳар дамӣ

آن زلف بسته گر بگشایی و هر دمی

Бар дӯши аФгнии сараш аз пои фурӯ буд

بر دوش افگنی سرش از پا فرو بود

Буии шароби ишқ ту ояд зи ҷони ман

بوی شراب عشق تو آید ز جان من

Гар ҷисм хок бошаду хокаши сабу буд

گر جسم خاک باشد و خاکش سبو بود

Гуфтам басӣ ва майл накардӣ басӯии сайф

گفتم بسی و میل نکردی بسوی سیف

Гулро чаҳ майли булбул бисёр гӯ буд

گل را چه میل بلبل بسیار گو بود

Бо ошиқони хеш ҷафоҳо кунад басӣ

با عاشقان خویش جفاها کند بسی

« ночори ҳаркии соҳиб рӯй накӯ буд »

«ناچار هرکه صاحب روی نکو بود»