Боз дарёфтани дӯсти маро чун хуршед

باز دریافتن دوست مرا چون خورشید

Равшанаст оина дил бидам субҳи умед

روشن است آینه دل بدم صبح امید

Ту сар аз сояи хизмати макаш ва бар ағёр

تو سر از سایه خدمت مکش و بر اغیار

Дар фурӯи банд ки дар рӯз шаб уфтад хуршед

در فرو بند که در روز شب افتد خورشید

Дили озоди босбобу алойиқи мспор

دل آزاد باسباب و علایق مسپار

Тахти Ҳушанги бзҳоки мада чун ҷамшед

تخت هوشنگ بضحاک مده چون جمشید

Ҳиммати андари талаби ғайри парогандаи мадор

همت اندر طلب غیر پراگنده مدار

Баҳри зоғи сияҳ аз дасти мадаи бози сипед

بهر زاغ سیه از دست مده باز سپید

Лавҳи ушшоқи зи ағёр куҷо гирад нақш

لوح عشاق ز اغیار کجا گیرد نقش

Қалами аъло муҳтоҷ набошад бмдид

قلم اعلی محتاج نباشد بمدید

Дар ғами ишқи гурезони дили худро кон ҳаст

در غم عشق گریزان دل خود را کآن هست

Зилли тӯбоу ҳавои дгарони сояи бед

ظل طوبی و هوای دگران سایه بید

Гар раҳи ишқ рӯй зуди бмқсўди рисӣ

گر ره عشق روی زود بمقصود رسی

Май аз он ҷоми хурии масти Бамонеи ҷовид

می از آن جام خوری مست بمانی جاوید

Интизорӣ баравад , лек наёяд ҳаргиз

انتظاری برود، لیک نیاید هرگز

Кас аз он моидаҳи маҳрӯм ва аз он дар навмед

کس از آن مایده محروم و از آن در نومید

Чанг лутфаш бинавозаш чу даройад ёбад

چنگ لطفش بنوازش چو درآید یابد

Захма аз ханҷари баҳроми рубоби ноҳид

زخمه از خنجر بهرام رباب ناهید

Сайфи фарғонӣ бисёр сухан гуфт ва набӯд

سیف فرغانی بسیار سخن گفت و نبود

Он аҳодӣс чу ахбори ту олии аснид

آن احادیث چو اخبار تو عالی اسنید