Рӯзи умрам ба завол омаду шаб низ расед

روز عمرم به زوال آمد و شب نیز رسید

Шаби ҳиҷрони турои худ саҳарӣ нест падед

شب هجران ترا خود سحری نیست پدید

Дар шаби ҳиҷри биёи шамъи висолии бФрўз

در شب هجر بیا شمع وصالی بفروز

Дар чунин шаб ба чунон шамъи тавон рӯй ту дид

در چنین شب به چنان شمع توان روی تو دید

Бар сари кӯии ту дӯш аз сари риққат бар ман

بر سر کوی تو دوش از سر رقت بر من

Ҳамаи шаби субҳ дуо хонд ва дар охир бидамед

همه شب صبح دعا خواند و در آخر بدمید

Ишқ чун шаст дарандохт ба қасди ҷонам

عشق چون شست درانداخت به قصد جانم

Зини дили об шудаи сабр чу моҳии бармеад

زین دل آب شده صبر چو ماهی برمید

Чун хаёли туам аз дида бишуд дар талабаш

چون خیال توام از دیده بشد در طلبش

Ашкам аз чашми равони гашт ва ба ҳар рӯй давид

اشکم از چشم روان گشت و به هر روی دوید

Сусти пайванд касе бошад дар мазҳаби ишқ

سست پیوند کسی باشد در مذهب عشق

Ки ба теғи аҷалаш аз ту тавонанд бурид

که به تیغ اجلش از تو توانند برید

Бе ту як лаҳза ки бар ман гузарад пиндорам

بی‌تو یک لحظه که بر من گذرد پندارم

Ҳафта Эй меравад ва ( низ ) ба даҳ рӯз кашид

هفته‌ای می‌رود و (نیز) به ده روز کشید

Саъдёи ман ба ҷавоби ту сухан ҳо гуфтам

سعدیا من به جواب تو سخن‌ها گفتم

Чаҳ аз он ба ки маро бо ту буд гуфт ва шунид

چه از آن به که مرا با تو بود گفت و شنید

Гуфтамаш як сухан ман бишинав дар ҳақи хеш

گفتمش یک سخن من بشنو در حق خویش

Зар талаб кард ки дар гӯш кунад марворид

زر طلب کرد که در گوش کند مروارید

Гар ба ҷон ҳукм кунад дӯст хилофаш накунам

گر به جان حکم کند دوست خلافش نکنم

Коътрозӣ накунад бар сухани пери мурӣд

کاعتراضی نکند بر سخن پیر مرید

Сайфи фарғонӣ ки хоҳӣ ба васлаш барисӣ

سیف فرغانی که خواهی به وصلش برسی

Сидқи дили ҳамраҳ ҷон кун ки сухан нест муфид

صدق دل همره جان کن که سخن نیست مفید