Саҳаргаҳи сӯии мо бӯе агар зон длстон ояд

سحرگه سوی ما بویی اگر زآن دلستان آید

Чу сиҳҳати сӯии беморону сӯии мурда ҷон ояд

چو صحت سوی بیماران و سوی مرده جان آید

Басои ошиқ ки ӯ худро бисӯзад ҳамчуи парвона

بسا عاشق که او خود را بسوزد همچو پروانه

Гар он султони маи рӯйон чу шамъи андар миён ояд

گر آن سلطان مه رویان چو شمع اندر میان آید

Аз он ҳасрат ки берӯйиш набояд дид гулҳо ро

از آن حسرت که بی رویش نباید دید گلها را

Дилам чун ғунча хӯн гардад чу гул дар бӯстон ояд

دلم چون غنچه خون گردد چو گل در بوستان آید

Чу сайд аз доми ҷуст эй дил дигар чун дар каманд уфтад

چو صید از دام جست ای دل دگر چون در کمند افتد

Нафаси крком берун шуд дигар кӣ бод ҳон ояд

نفس کرکام بیرون شد دگر کی باد هان آید

Зтоби шавқи худ фаслӣ бидон ҳазрат фиристодам

زتاب شوق خود فصلی بدان حضرت فرستادم

Ки аз ( ҳар ) фасл агар ҳарфӣ нивисам достон ояд

که از (هر) فصل اگر حرفی نویسم داستان آید

Чаҳ шавқи ангез ашъорӣ бидон ният ҳаме гӯям

چه شوق انگیز اشعاری بدان نیت همی گویم

Ки меҳри афзои пайғомии азони но меҳрбон ояд

که مهر افزای پیغامی ازآن نا مهربان آید

Збоди сарди ҳиҷронати рухамро ранг дигар шуд

زباد سرد هجرانت رخم را رنگ دیگر شد

Ки дар барги дарахт эй дӯсти зардӣ аз хазон ояд

که در برگ درخت ای دوست زردی از خزان آید

Зҳҷрти ончӣ брмн рафт вдри ишқи ончӣ пеш омад

زهجرت آنچه برمن رفت ودر عشق آنچه پیش آمد

Бисӯзад олимиро дилгар аз дил бар забон ояд

بسوزد عالمی را دل گر از دل بر زبان آید

Чўтў бо ман сухан гӯйӣ надонам то чаҳ афшонӣ

چوتو با من سخن گویی ندانم تا چه افشانی

Ки он каз ту сухан гуяд злб шукр фишон ояд

که آن کز تو سخن گوید زلب شکر فشان آید

Камони абрувони дории хади нгши новаки мижгон

کمان ابروان داری خد نگش ناوک مژگان

Ҳадаф аздл кунад ошиқ чу тирии зон камон ояд

هدف ازدل کند عاشق چو تیری زآن کمان آید

Агар ошиқи дарин майдон хӯрд бар фарқи сад чавгон

اگر عاشق درین میدان خورد بر فرق صد چوگان

Бзири пои асб ӯ басар чун гӯ давон ояд

بزیر پای اسب او بسر چون گو دوان آید

Гарм мӯе наҳй бар тан вагар сад ҷони хўҳии азмн

گرم مویی نهی بر تن وگر صد جان خوهی ازمن

На он бртн сабк бошад на ин брдл гарон ояд

نه آن برتن سبک باشد نه این بردل گران آید

Чу дар ҷонам буд ишқати маро шавқат бисӯзад дил

چو در جانم بود عشقت مرا شوقت بسوزد دل

Чу дар авди аўФтди оташи азуи ҳрдм духон ояд

چو در عود اوفتد آتش ازو هردم دخان آید

Чу саъдии сайфи фарғонии мудом аз шавқ ме гуяд

چو سعدی سیف فرغانی مدام از شوق می گوید

( на чандон орзӯи мандам ки васфаш дар баён ояд )

(نه چندان آرزو مندم که وصفش در بیان آید)