Сӯии саҳрои шӯи дамӣ эй дӯст бо мо дар баҳор

سوی صحرا شو دمی ای دوست با ما در بهار

Чун рухи гул хуб бошад рӯй саҳро дар баҳор

چون رخ گل خوب باشد روی صحرا در بهار

Мо чу бе баргем чун булбули зи гулбун дар хазон

ما چو بی برگیم چون بلبل ز گلبن در خزان

Бо навой некуии даврии ту аз мо дар баҳор

با نوای نیکویی دوری تو از ما در بهار

Ошкоро мекунам бӯеи азуи рангии зи ту

آشکارا می کنم بویی ازو رنگی ز تو

Ҳаст пинҳон дар бртў ҳаст пайдо дар баҳор

هست پنهان در برتو هست پیدا در بهار

Аз гули симин ки бод аз дасти шох афшонда аст

از گل سیمین که باد از دست شاخ افشانده است

Бар сар ганҷаст гӯйии сарвро по дар баҳор

بر سر گنج است گویی سرو را پا در بهار

Наргиси ёқӯби дида аз гул ва булбул бидид

نرگس یعقوب دیده از گل و بلبل بدید

Ҳасани Юсуфи боҳаму меҳри Зулайхо дар баҳор

حسن یوسف باهم و مهر زلیخا در بهار

Дар дили булбули хазон аз хор нохун зад басӣ

در دل بلبل خزان از خار ناخن زد بسی

Пеши гул барме кашад чун чанги ово дар баҳор

پیش گل برمی کشد چون چنگ آوا در بهار

То зи лофи некуии гулро забон баста шавад

تا ز لاف نیکویی گل را زبان بسته شود

Ту зи боғи ҳасани худ як ғунча бигушо дар баҳор

تو ز باغ حسن خود یک غنچه بگشا در بهار

Ту ниҳон дар хонае вонгаҳи зи ман бастии рахт

تو نهان در خانه ای وآنگه ز من بستی رخت

Рӯй ҳар гул мекунад ҳасани ошкоро дар баҳор

روی هر گل می کند حسن آشکارا در بهار

Рӯ мапуаш аз ман дарин мавсим ки аз гули андалеб

رو مپوش از من درین موسم که از گل عندلیب

Дар ҳама вақте шикеб бошад ало дар баҳор

در همه وقتی شکیبا باشد الا در بهار

Сайфи фарғонии дарин вақтати басӣ ибром кард

سیف فرغانی درین وقتت بسی ابرام کرد

Боғро аз булбул афзӯнаст ғавғо дар баҳор

باغ را از بلبل افزونست غوغا در بهار