Чу мондам ( ман ) зслтони ҷаҳони давр

چو ماندم (من) زسلطان جهان دور

Басони булбулам аз бӯстони давр

بسان بلبلم از بوستان دور

Азони хуршед рӯй моҳи пайкар

ازآن خورشید روی ماه پیکر

Бимонада чун замин аз осмони давр

بمانده چون زمین از آسمان دور

Бкоми дшмноним аз фироқат

بکام دشمنانیم از فراقت

Шҳо дигар мабош аз дӯстони давр

شها دیگر مباش از دوستان دور

Ки шодӣ аз дили бемор мо ҳаст

که شادی از دل بیمار ما هست

Чу сиҳҳат аз мизоҷи нотавони давр

چو صحت از مزاج ناتوان دور

Зрўити маҷлиси мо гулистон буд

زرویت مجلس ما گلستان بود

Мабодо чун ту гули зини гулистони давр

مبادا چون تو گل زین گلستان دور

Ки бошам ман чу аз ту бозмондм

که باشم من چو از تو بازماندم

Чаҳ бошад ҳоли тан чун шуд зҷони давр

چه باشد حال تن چون شد زجان دور

Ман ширини забони зони талхи комам

من شیرین زبان زآن تلخ کامم

Ки ҳастам зони лаби шкрФшони давр

که هستم زآن لب شکرفشان دور

Манам бе хусрави он Фарҳоди маҳрӯм

منم بی خسرو آن فرهاد محروم

Ки дорад аз лаби ширини даҳони давр

که دارد از لب شیرین دهان دور

Аннан дар даст тақдираст агар на

عنان در دست تقدیرست اگر نه

Бпоӣ шавқ набӯд Исфаҳони давр

بپای شوق نبود اصفهان دور

Басӯрат гарчи аз рӯй ту ҳастам

بصورت گرچه از روی تو هستم

Чунон каз рӯй ту чашм бидон давр

چنان کز روی تو چشم بدان دور

Чу бо ёди туами доими бмънӣ

چو با یاد توام دایم بمعنی

Марогар орифӣ аз худ мадони давр

مرا گر عارفی از خود مدان دور

Агар чаҳ сайфи фарғонӣ зтў ҳаст

اگر چه سیف فرغانی زتو هست

Басони ташна аз оби равони давр

بسان تشنه از آب روان دور

Чу саги рӯ бар нигараданд азин дар

چو سگ رو بر نگرداند ازین در

Бснгш гар кунӣ зини остони давр

بسنگش گر کنی زین آستان دور