эй ҳумои сояи қадам аз дар ман бозмгир

ای هما سایه قدم از در من بازمگیر

Сояи олии хеш аз сари ман бозмгир

سایه عالی خویش از سر من بازمگیر

Тӯтии хуши суханами шукри ман аз лаб нест

طوطی خوش سخنم شکر من از لب نیست

Тарки як бӯса бигӯ шукри ман бозмгир

ترک یک بوسه بگو شکر من بازمگیر

ОФтобои дили ман кон ( ва ) муҳаббат гуҳараст

آفتابا دل من کان (و) محبت گهرست

Назари лутфи худ аз гавҳари ман бозмгир

نظر لطف خود از گوهر من بازمگیر

Хоки кӯии ту ки дар дида дилҳо нураст

خاک کوی تو که در دیده دلها نورست

Тўтёиисти зчшмтар ман бози мгир

توتیاییست زچشم تر من باز مگیر

То бўсли ту ки ҷонони манӣ дар барисам

تا بوصل تو که جانان منی در برسم

Длброи ҷони ман аз пайкари ман бозмгир

دلبرا جان من از پیکر من بازمگیر

Ман дарахтами ту баҳорӣ , бФроқ чу хазон

من درختم تو بهاری،بفراق چو خزان

Барги ман хушки мадор ва бар ман бозмгир

برگ من خشک مدار و بر من بازمگیر

Дили ман миҷмара ваанда ту оташ ӯст

دل من مجمره و انده تو آتش اوست

Авди савдои худ аз миҷмари ман бозмгир

عود سودای خود از مجمر من بازمگیر

Кони меҳри туаму симу зарам шеър манаст

کان مهر توام و سیم و زرم شعر منست

Сиккаи хеши зи сими визри ман бозмгир

سکه خویش ز سیم وزر من بازمگیر

То зи мастӣ ғурурам надиҳӣ ҳушёрӣ

تا ز مستی غرورم ندهی هشیاری

Ҷуръаи файзи худази соғари ман бозмгир

جرعه فیض خوداز ساغر من بازمگیر

Дай маро гуфтӣ агар дайри Бамонеи брдр

دی مرا گفتی اگر دیر بمانی بردر

Ҳалқа ӣӣ май зани впои аздри ман бозмгир

حلقه یی می زن وپای ازدر من بازمگیر

Сайфи фарғонӣ агар марг нахоҳӣ чун ҷон

سیف فرغانی اگر مرگ نخواهی چون جان

Гулӯии нафаси худ аз ханҷари ман бозмгир

گلوی نفس خود از خنجر من بازمگیر