Чун баромади офтоб аз машриқи пероҳанаш

چون برآمد آفتاب از مشرق پیراهنش

Моҳ раққосӣ кунад чун зарра дар пиромнш

ماه رقاصی کند چون ذره در پیرامنش

Аз либоси бахти урёнам ва гарна кардамӣ

از لباس بخت عریانم و گرنه کردمی

Даст дар оғӯш ӯ бе заҳмати пероҳанаш

دست در آغوش او بی زحمت پیراهنش

Дасти бахтами брФшонди остин то соқи арш

دست بختم برفشاند آستین تا ساق عرش

Гар бигирад пой ӯ гирдами басар чун доманаш

گر بگیرد پای او گردم بسر چون دامنش

Наргиси андари бӯстони рухсора ӯ дид ва гуфт

نرگس اندر بوستان رخساره او دید و گفت

Ҳоли булбули байн ва бо гули умри зойеъи карданаш

حال بلبل بین و با گل عمر ضایع کردنش

Ростии ҷузи шарбати васлаш маро дорад зиён

راستی جز شربت وصلش مرا دارد زیان

Гар табибам аҳтмо фармоед аз ғам хӯрданаш

گر طبیبم احتما فرماید از غم خوردنش

Зорзўӣ ӯ ҳаме хоҳад ки ҳамчун моҳтоб

زآرزوی او همی خواهد که همچون ماهتاب

Уфтад аз боми фалаки хуршеди андари равзанаш

افتد از بام فلک خورشید اندر روزنش

Васлу ҳиҷр дӯст мекӯшанд ҳаряк то кунанд

وصل و هجر دوست می کوشند هریک تا کنند

Даст ӯ дар гарданам ё хӯни ман дар гарданаш

دست او در گردنم یا خون من در گردنش

Бо қаду болои он маи сарвро эй боғбон

با قد و بالای آن مه سرو را ای باغبان

ё биҷой хеш бинишон ё зи бустони бркнш

یا بجای خویش بنشان یا ز بستان برکنش

Домани дилҳои мо пар хор анда кард боз

دامن دلهای ما پر خار انده کرد باز

Онкӣ ҳар соъат кунад пероҳании пари гули таниш

آنکه هر ساعت کند پیراهنی پر گل تنش

Гар маломат гар надонад ҳоли шабҳои маро

گر ملامت گر نداند حال شبهای مرا

ЗоФтоб рӯй ӯ чун рӯз гардад равшанаш

زآفتاب روی او چون روز گردد روشنش

Сайфи фарғонии бадви нома намеёрад навишт

سیف فرغانی بدو نامه نمی یارد نوشت

эй сабо ҳар субҳдам май бар саломӣ аз маниш

ای صبا هر صبحدم می بر سلامی از منش