Он длоромӣ ки оромӣ набошад бо маниш

آن دلارامی که آرامی نباشد با منش

Кард шоми ошиқон чун субҳ рӯй равшанаш

کرد شام عاشقان چون صبح روی روشنش

Остин аз рӯ чу баргирад туро равшан шавад

آستین از رو چو برگیرد ترا روشن شود

КоФтоб ҳасан дорад матлаъ аз пероҳанаш

کآفتاب حسن دارد مطلع از پیراهنش

Зони бҳбли шуълаи худ ҳамчуи далв аз чоҳи об

زآن بحبل شعله خود همچو دلو از چاه آب

Рӯзу шаб бар мекашад хуршеди нур аз равзанаш

روز و شب بر می کشد خورشید نور از روزنش

Аз гиребонаш гулистон мебарояд айб нест

از گریبانش گلستان می برآید عیب نیست

Ошиқигар ҳамчуи хори овезади андари доманаш

عاشقی گر همچو خار آویزد اندر دامنش

Ҷома бар худ май дирам чун ғунчаи зони дилбар ки ҳаст

جامه بر خود می درم چون غنچه زآن دلبر که هست

Хирмании гул дар қабоу олимии ҷон дар таниш

خرمنی گل در قبا و عالمی جان در تنش

Гар зи ман бастади дилии он дӯсти ботил ҷӯй нест

گر ز من بستد دلی آن دوست باطل جوی نیست

Зонкаҳгар сад ҷони хўҳд ҳақӣаст воҷиб бар маниш

زآنکه گر صد جان خوهد حقی است واجب بر منش

Дар камон абрӯ овараду басӯии ман Фгнд

در کمان ابرو آورد و بسوی من فگند

Ёри оҳӯи чашми тири ғамзаи шери аФгнш

یار آهو چشم تیر غمزه شیر افگنش

Дошт пеши оташи рӯйиши Фтилӣ аз назар

داشت پیش آتش رویش فتیلی از نظر

Зони чароғи дидаро аз об ва хӯн шуд равғанаш

زآن چراغ دیده را از آب و خون شد روغنش

Бод бо ту чун шабигар сӯй бустон бугзарад

باد با تو چون شبی گر سوی بستان بگذرد

Ҳамчуи булбул дар наво ояд забони сӯсанаш

همچو بلبل در نوا آید زبان سوسنش

Хусравон ӯро ғуломанд ин замон дар малики рӯм

خسروان او را غلامند این زمان در ملک روم

Ҳамчуи ширини сад канизаки ошиқи андари армнш

همچو شیرین صد کنیزک عاشق اندر ارمنش

Бар умеди васл ӯ чун сайфи фарғонӣ ки дид

بر امید وصل او چون سیف فرغانی که دید

Тӯтӣии андари қафас ё булбулӣ дар гулшанаш

طوطیی اندر قفس یا بلبلی در گلشنش