эй бути пистаи даҳани вақти ту чун науммат хуш

ای بت پسته دهن وقت تو چون نامت خوش

Айши талхи ман азони чашм чу бодомати хуш

عیش تلخ من ازآن چشم چو بادامت خوش

Бгл рӯй худ айёми маро хуш кардӣ

بگل روی خود ایام مرا خوش کردی

Бод чун мавсими гули ҷумлаи айёмати хуш

باد چون موسم گل جمله ایامت خوش

намекунам нолаи зъшқи ту чу булбул ки маро

می کنم ناله زعشق تو چو بلبل که مرا

Ҳамчуи андом гул омад гули андомати хуш

همچو اندام گل آمد گل اندامت خوش

Бо раҳеи грбкнии саркашӣу нозати хуб

با رهی گربکنی سرکشی و نازت خوب

Дар самоъ ар биравӣ ҷунбиши воромти хуш

در سماع ار بروی جنبش وآرامت خوش

Дӯши бахти ман шӯрида даромад аз хоб

دوش بخت من شوریده درآمد از خواب

Мужда ӣӣ дод бмни рости чўпиғомти хуш

مژده یی داد بمن راست چوپیغامت خوش

Каз май ишқ агар чанд даҳонат талх аст

کز می عشق اگر چند دهانت تلخ است

Оқибати ҳамчуи лаб хеш кунад комати хуш

عاقبت همچو لب خویش کند کامت خوش

Гарчи дар ишқи басӣ ранҷ кашидӣ зоғоз

گرچه در عشق بسی رنج کشیدی زآغاز

Рӯ ки чун қисса Юсуф шавад анҷомати хуш

رو که چون قصه یوسف شود انجامت خوش

Буд бояд зброи шаби васлаши имрӯз

بود باید زبرای شب وصلش امروز

Бо ғами ҳиҷри вай эй хоҷаи бнокомти хуш

با غم هجر وی ای خواجه بناکامت خوش

эй зонъоми ту халқӣ шуда бе андеша

ای زانعام تو خلقی شده بی اندیشه

Чанд бошем бондишаҳи анъомати хуш

چند باشیم باندیشه انعامت خوش

Сайфи фарғонӣ аз зикри ту айёми маро

سیف فرغانی از ذکر تو ایام مرا

намекунад ҳамчуи дили хеши бдшномти хуш

می کند همچو دل خویش بدشنامت خوش