Манам имрӯзи давр аз машраби хеш

منم امروز دور از مشرب خویش

Басари пӯёни басӯии матлаби хеш

بسر پویان بسوی مطلب خویش

Блълт ташна шуд оби равонам

بلعلت تشنه شد آب روانم

Раҳо кун ташнаро дар машраби хеш

رها کن تشنه را در مشرب خویش

Ту хуршедӣ ва ман бе нури рӯят

تو خورشیدی و من بی نور رویت

Чунин то кӣ бурузи орми шаби хеш

چنین تا کی بروز آرم شب خویش

зи шавқ ар бар даҳонат май нуҳуми лаб

ز شوق ار بر دهانت می نهم لب

На лаъли ту ҳамеи бӯсами лаби хеш

نه لعل تو همی بوسم لب خویش

Чунонам муттаҳид бо ту ки дар ту

چنانم متحد با تو که در تو

Ҳаме ёбам ҳарорат аз таби хеш

همی یابم حرارت از تب خویش

Ту бо ин ҳасан агарчӣ дайни надорӣ

تو با این حسن اگرچه دین نداری

Эмоми асрии андари мазҳаби хеш

امام عصری اندر مذهب خویش

Туро аз дӯстӣ хоҳам ки чун ҷон

ترا از دوستی خواهم که چون جان

Кунам пероҳанӣ аз қолаби хеш

کنم پیراهنی از قالب خویش

Марои худ аз сари ғифлат хабар нест

مرا خود از سر غفلت خبر نیست

Ки дорам пои ту дар ҷўрби хеш

که دارم پای تو در جورب خویش

Ғами ту қӯт ман шуд касбам инаст

غم تو قوت من شد کسبم اینست

Ҳалолӣ мехӯрам аз мксби хеш

حلالی می خورم از مکسب خویش

Беов аз рақиб худ миндиш

بیا و از رقیب خود میندیش

Фалакро нест бим аз ақраби хеш

فلک را نیست بیم از عقرب خویش

Ман аз дарди ту эй дармони дилҳо

من از درد تو ای درمان دلها

Бёрби омадам аз ёрб хеш

بیارب آمدم از یارب خویش

Бад-ӣн толеъ надонам аз ки нолам

بدین طالع ندانم از که نالم

зи моҳи дӯст ё аз кавкаби хеш

ز ماه دوست یا از کوکب خویش

Дарин раҳи сайф фарғонӣ форуманд

درین ره سیف فرغانی فروماند

Чунин то кӣ дуанд мураккаби хеш

چنین تا کی دواند مرکب خویش