Сазад ки сабр кунам бар фироқи дилбари хеш

سزد که صبر کنم بر فراق دلبر خویش

Азонкаҳи васлаши моро надид дар хури хеш

ازآنکه وصلش ما را ندید در خور خویش

БлтФи хондан аз хизматаш надорам чашм

بلطف خواندن از خدمتش ندارم چشم

Чу розӣам ки наронад бънФм аз бар хеш

چو راضیم که نراند بعنفم از بر خویش

Буд боби даҳонаш ниёзу хок дараш

بود بآب دهانش نیاز و خاک درش

Маро барои лаби хушку дидатар хеш

مرا برای لب خشک و دیده تر خویش

Марои қаллода умед кард дар гардан

مرا قلاده امید کرد در گردن

Збс ки ҳамчуи сгонми бдошт бар дар хеш

زبس که همچو سگانم بداشت بر در خویش

зи баҳри бӯсаи поиш ки даст май надиҳад

ز بهر بوسه پایش که دست می ندهد

Марои басии бсхн дафъ кард аз сари хеш

مرا بسی بسخن دفع کرد از سر خویش

Даҳонам ар блб ӯ расад чаҳ ғам бошад

دهانم ار بلب او رسد چه غم باشد

Азонкаҳи тӯтии худ пурвирди бшкри хеш

ازآنکه طوطی خود پرورد بشکر خویش

Диҳад бнрхи суфоли шикастаи сими дуруст

دهد بنرخ سفال شکسته سیم درست

Касе ки сиккаи меҳраши нигошт бар зари хеш

کسی که سکه مهرش نگاشت بر زر خویش

Хабар надошт зи хӯбии хеш то акнӯн

خبر نداشت ز خوبی خویش تا اکنون

Ки шуд бмили ман огаҳи зи ҳасани манзари хеш

که شد بمیل من آگه ز حسن منظر خویش

Бабўсатон шуд ва лоиқ надид райҳон ро

ببوستان شد و لایق ندید ریحان را

Бходмии хату зулфи ҳамчуи анбари хеш

بخادمی خط و زلف همچو عنبر خویش

Агар фидоӣ ту карданд ҳаркасии молӣ

اگر فدای تو کردند هرکسی مالی

Бзр ва сим намуданд ҷумлаи ҷавҳари хеш

بزر و سیم نمودند جمله جوهر خویش

Чу мол нест марои ҷони ҳаме даҳум бипазир

چو مال نیست مرا جان همی دهم بپذیر

Ки шармсорами азин тӯҳфаи муҳақари хеш

که شرمسارم ازین تحفه محقر خویش

Басони саъдӣ розӣаст сайфи фарғонӣ

بسان سعدی راضی است سیف فرغانی

Гараш қабул кунӣ вар бароне аз бар хеш

گرش قبول کنی ور برانی از بر خویش