эй маро нодида карда ошиқи дидори хеш
ای مرا نادیده کرده عاشق دیدار خویش
Ношнўдаҳ карда дилро волаи дидори хеш
ناشنوده کرده دل را واله دیدار خویش
Рӯй ту аз дидан кунин бар бастаст чашм
روی تو از دیدن کونین بر بستست چشم
Ошиқонро бар умеди ваъдаи дидори хеш
عاشقان را بر امید وعده دیدار خویش
Меҳтаронеи кндрини ҳазрат ғуломӣ карда анд
مهترانی کندرین حضرت غلامی کرده اند
Хоҷагони чархро хонанд хидматкори хеш
خواجگان چرخ را خوانند خدمتکار خویش
Ман сабки дили родрин раҳ ҳаст сарбори гарон
من سبک دل رادرین ره هست سربار گران
Баҳри роҳат май нуҳуми бростонти бори хеш
بهر راحت می نهم برآستانت بار خویش
Шӯр то дар ман Фгндии айш бар ман талх шуд
شور تا در من فگندی عیش بر من تلخ شد
Дафъи талхӣ чун кунам зини табъи ширини кори хеш
دفع تلخی چون کنم زین طبع شیرین کار خویش
Дили зи гулзори висолати буии шодӣ чун надид
دل ز گلزار وصالت بوی شادی چون ندید
Бо ғами ҳиҷрати ҳамеи создчўи гул бо хори хеш
با غم هجرت همی سازدچو گل با خار خویش
Ишқ даъвӣ карда будам оқилӣ бшнўдў гуфт
عشق دعوی کرده بودم عاقلی بشنودو گفت
Ту чаҳ марди ишқӣ эй нодон бидон миқдори хеш
تو چه مرد عشقی ای نادان بدان مقدار خویش
Он наме бинӣ ки ҳамчун ком Фарҳодаст талх
آن نمی بینی که همچون کام فرهادست تلخ
Ишқ бар хусрави зи шӯри ишқи ширини ёри хеш
عشق بر خسرو ز شور عشق شیرین یار خویش
Шоирони ашъори худрогар бкс нисбат кунанд
شاعران اشعار خود را گر بکس نسبت کنند
Мо бслтонӣ чу ту нисбат кунем ашъори хеш
ما بسلطانی چو تو نسبت کنیم اشعار خویش
Шоҳи бозониму ҷуз бар хоки он дар кӣ наҳем
شاه بازانیم و جز بر خاک آن در کی نهیم
Байза чун оби уштури мурғи оташи хори хеш
بیضه چون آب اشتر مرغ آتش خوار خویش
Азсхн ҳаззӣ надорам зонкаҳ ғофил ме кунад
ازسخن حظی ندارم زآنکه غافل می کند
Булбулонро ишқи гул аз нолҳои зори хеш
بلبلان را عشق گل از نالهای زار خویش
Буд дили бемор ва чун ишқати дарав таъсир кард
بود دل بیمار و چون عشقت درو تأثیر کرد
Ман бдрдш дафъ кардам марг аз бемори хеш
من بدردش دفع کردم مرگ از بیمار خویش
Бӯстони пари гулӣу зи сайфи фарғонии мудом
بوستان پر گلی و ز سیف فرغانی مدام
Гули нигаҳдорӣу дории хор бар девори хеш
گل نگهداری و داری خار بر دیوار خویش