Ишқи ту дар махзани ҷонами ниҳоди асрори хеш

عشق تو در مخزن جانم نهاد اسرار خویش

Дили зи асрораш асарҳо ёфт дар гуфтори хеш

دل ز اسرارش اثرها یافت در گفتار خویش

Чун дилами бемор ту шуд кардам аз ғайри аҳтмо

چون دلم بیمار تو شد کردم از غیر احتما

Вндрин парҳез дидам сиҳҳати бемори хеш

وندرین پرهیز دیدم صحت بیمار خویش

Дидаи рухсор ту диду дили азу нақшӣ гирифт

دیده رخسار تو دید و دل ازو نقشی گرفت

Мо бичишам худ задем ин расм бар девори хеш

ما بچشم خود زدیم این رسم بر دیوار خویش

Ошиқони зарди рух ҳар лаҳза пайдо ме кунанд

عاشقان زرد رخ هر لحظه پیدا می کنند

Сиккаи савдоӣ бар рӯй чун динори хеш

سکه سودای بر روی چون دینار خویش

Хусрави хубоне ва ман ошиқати Фрҳодўор

خسرو خوبانی و من عاشقت فرهادوار

Ком ширин кун маро аз лаъли шкрбори хеш

کام شیرین کن مرا از لعل شکربار خویش

Ҳамчуи нуқта дар миён афтод маи гӯйӣ чу зад

همچو نقطه در میان افتاد مه گویی چو زد

Он хат чун доираи гирди рахти паргори хеш

آن خط چون دایره گرد رخت پرگار خویش

Ту бҷони бахшӣдании маърӯф ва мо ҷон май диҳем

تو بجان بخشیدنی معروف و ما جان می دهیم

Ту зи кори худ ниёеи боз ва мо аз кори хеш

تو ز کار خود نیایی باز و ما از کار خویش

Дар биҳишт умед дидораст ва гардад чун биҳишт

در بهشت امید دیدارست و گردد چون بهشت

Ҳар мақомӣ кунад рӯ ҷилва кунӣ дидори хеш

هر مقامی کند رو جلوه کنی دیدار خویش

Булбули ҷон бегул рӯй ту афғон ме кунад

بلبل جان بی گل روی تو افغان می کند

Ҳамчуи қамарӣ кӯ бинолад дрФроқи ёри хеш

همچو قمری کو بنالد درفراق یار خویش

Ҳар баҳорӣ дар бар оради шоҳиди зебои гул

هر بهاری در بر آرد شاهد زیبای گل

Ҳар зимистон чун бсоздглбнӣ бо хори хеш

هر زمستان چون بسازدگلبنی با خار خویش

Сайфи фарғонии ҷаҳони пар гул кунад чун рӯй дӯст

سیف فرغانی جهان پر گل کند چون روی دوست

Гар биафшонад дарахти хотираши азҳори хеш

گر بیفشاند درخت خاطرش ازهار خویش