Ёр бар ман дар фишонд аз лؤлўии макнуни хеш

یار بر من در فشاند از لؤلوی مکنون خویش

Толеъам масъӯд кард аз талъати маймуни хеш

طالعم مسعود کرد از طلعت میمون خویش

Зоннигор хуши намаки деги дили мо ҷӯш кард

زآن نگار خوش نمک دیگ دل ما جوش کرد

Котшӣ дар мо Фгнд аз рӯй озргўни хеш

کآتشی در ما فگند از روی آذرگون خویش

Гуфт рӯ аз хати мо тъўиз ҷон кун зонкаҳ нест

گفت رو از خط ما تعویذ جان کن زآنکه نیست

Моргири зулфи мо дар исмати афсуни хеш

مارگیر زلف ما در عصمت افسون خویش

эй лФиФи ҷони ту мътли офатҳои табъ

ای لفیف جان تو معتل آفتهای طبع

Ишқи мо ҳар наақсоро кӣ кунад мақруни хеш

عشق ما هر ناقصی را کی کند مقرون خویش

Ҳарки ӯ дар дом мо афтод ва додаш донаи ишқ

هرکه او در دام ما افتاد و دادش دانه عشق

Ҳамчуи мурғ кушта гардад ҳар дами андари хӯни хеш

همچو مرغ کشته گردد هر دم اندر خون خویش

Гар хўҳӣ каз занад ишқи андар ту уфтад оташӣ

گر خوهی کز زند عشق اندر تو افتد آتشی

Нори шаҳватро бикаш дар табъ чун конӯни хеш

نار شهوت را بکش در طبع چون کانون خویش

эй бсобўни ситоиши хештанро карда пок

ای بصابون ستایش خویشتن را کرده پاک

Ин ҳамаи нопокӣ ту ҳаст аз собӯни хеш

این همه ناپاکی تو هست از صابون خویش

Ҳарчӣ дар зимн кутуб лафзӣаст донеи мъниш

هرچه در ضمن کتب لفظیست دانی معنیش

Охир эй олам чарое ҷоҳил аз мазмуни хеш

آخر ای عالم چرایی جاهل از مضمون خویش

Ҳукми афлотӯни роятгар ҳамаи ҳикмат буд

حکم افلاطون رایت گر همه حکمت بود

Чун Арастӯ кун хилофи рои афлотӯни хеш

چون ارسطو کن خلاف رای افلاطون خویش

Зони надории равшанои коҳни сарди дилат

زآن نداری روشنایی کآهن سرد دلت

Чун дарун оинааст эй сайқали беруни хеш

چون درون آینه است ای صیقل بیرون خویش

Аз матоъи дигарон бозор хеш оростӣ

از متاع دیگران بازار خویش آراستی

Зини чунин савдо чаҳ бошад судат эй мағбуни хеш

زین چنین سودا چه باشد سودت ای مغبون خویش

Аҳли дил дар кори харҷ аз маъдан ҷон ме кунанд

اهل دل در کار خرج از معدن جان می کنند

Сарф кун симу зар аз ганҷинаи қоруни хеш

صرف کن سیم و زر از گنجینه قارون خویش

эй бтзўиру ҳиял чун сомрии гӯсолаи соз

ای بتزویر و حیل چون سامری گوساله ساز

Гови бозии зини нмт кам гир бар гардуни хеш

گاو بازی زین نمط کم گیر بر گردون خویش

Аз ашоротӣ ки кардам ман туро додам шифо

از اشاراتی که کردم من ترا دادم شفا

Гарчи ранҷурам алоҷат кардам аз қонӯни хеш

گرچه رنجورم علاجت کردم از قانون خویش

Чун тарозуи рости шӯ то сайфи фарғонии туро

چون ترازو راست شو تا سیف فرغانی ترا

Симу зар мавзун диҳад аз табъи номавзуни хеш

سیم و زر موزون دهد از طبع ناموزون خویش