эй бе хабари зҳсни гулистон рӯй хеш

ای بی خبر زحسن گلستان روی خویش

Хуш буи кун бунафшатар ар бмўии хеш

خوش بوی کن بنفشه تر ار بموی خویش

эй моҳи нури бардаи зи рухсор ( ту ) бибин

ای ماه نور برده ز رخسار (تو)ببین

ДроФтоби партави хуршед рӯй хеш

درآفتاب پرتو خورشید روی خویش

эй азрхи ту ҳасан қавӣ карда пушти худ

ای ازرخ تو حسن قوی کرده پشت خود

Маи азтў шармсор биравӣ накӯй хеш

مه ازتو شرمسار بروی نکوی خویش

эй моҳи вхўри зи хирмани ҳасани ту хӯшаи чин

ای ماه وخور ز خرمن حسن تو خوشه چین

Дигари чўкаҳи ббоди мадаи хоки кӯии хеш

دیگر چوکه بباد مده خاک کوی خویش

Шоҳони ҳасанро рухи хубат пиёда кард

شاهان حسن را رخ خوبت پیاده کرد

Майдони азони тест дар андоз гӯии хеш

میدان ازآن تست در انداز گوی خویش

Анбар ки ҳамчуи машк муаттар кунад машом

عنبر که همچو مشک معطر کند مشام

Хокӣаст турраи ту бадв дода буии хеш

خاکیست طره تو بدو داده بوی خویش

Май кӯи муоширонро дорад қробаҳи пар

می کو معاشران را دارد قرابه پر

Бишикаст пеши лаъли лаби ту сабуии хеш

بشکست پیش لعل لب تو سبوی خویش

ё аз дирами дарой чу нохондаи миҳмон

یا از درم درآی چو ناخوانده میهمان

ё аз серуми бабри ҳаваси ҷусти вҷўии хеш

یا از سرم ببر هوس جست وجوی خویش

Чун сайф аз муҳаббат худ холем макун

چون سیف از محبت خود خالیم مکن

Рӯзӣ ки хомшм кунӣ аз гуфт вгўии хеш

روزی که خامشم کنی از گفت وگوی خویش