эй хаҷал аз рӯй хубати офтоб

ای خجل از روی خوبت آفتاب

Рӯзи ман бе ту шабӣ бе моҳтоб

روز من بی تو شبی بی ماهتاب

Офтоб аз дидани рухсори ту

آفتاب از دیدن رخسار تو

Ончунон хира ки чашм аз офтоб

آنچنان خیره که چشم از آفتاب

Чун маро дар ҳиҷри ту шаб хоб нест

چون مرا در هجر تو شب خواب نیست

Рӯзи васлат чун тавон дидан бихоб

روز وصلت چون توان دیدن بخواب

Бар сари кӯии ту савдо май пазам

بر سر کوی تو سودا می پزم

Бо дили пуроташу чашми пуроб

با دل پرآتش و چشم پرآب

Ақлро бо ишқи ту дар сари ҷунун

عقل را با عشق تو در سر جنون

Сабрро аз дасти ту по дар рикоб

صبر را از دست تو پا در رکاب

Хӯни чикон бар оташи савдои ту

خون چکان بر آتش سودای تو

Он дили бирёни ман ҳамчун кабоб

آن دل بریان من همچون کباب

Дар сухани зони лаби ҳамеи боради шукр

در سخن زآن لب همی بارد شکر

Дар арақи зони рӯи ҳамеи резади гулоб

در عرق زآن رو همی ریزد گلاب

Чашми махмурат ки моро маст кард

چشم مخمورت که ما را مست کرد

Тавбаи халқии шикаста чун шароб

توبه خلقی شکسته چون شراب

Аз ҳавои коид аз хок дарат

از هوایی کآید از خاک درت

Ончунон ҷӯшад дилам каз оташи об

آنچنان جوشد دلم کز آتش آب

Ҷузи ту аз хубони олам кас надошт

جز تو از خوبان عالم کس نداشت

Сарв дар пероҳану ма дар ниқоб

سرو در پیراهن و مه در نقاب

Бехатогар хӯни ман резӣ равост

بی خطا گر خون من ریزی رواست

эй ?хитои ту бензади мо савоб

ای خطای تو بنزد ما صواب

Ту табиб ошиқон бошӣ , чаро

تو طبیب عاشقان باشی، چرا

Ман даҳуми пайвастаи саъдиро ҷавоб

من دهم پیوسته سعدی را جواب

Сайфи фарғонӣ чу дидӣ рӯй дӯст

سیف فرغانی چو دیدی روی دوست

Гар бшмширт занад рӯ бар мтоб

گر بشمشیرت زند رو بر متاب