эй хатати силсила ӣӣ бар қамар аз анбари ноб

ای خطت سلسله یی بر قمر از عنبر ناب

Ваии дилу дидаи зи савдои ту пуроташу об

وی دل و دیده ز سودای تو پرآتش و آب

Дӯш дар васфи ҷамоли ту чу дар бастами дил

دوش در وصف جمال تو چو در بستم دل

Хуби рӯйон маъонӣ бикшоданд ниқоб

خوب رویان معانی بگشادند نقاب

Хонаи ҳасани зи болой ту дорад асетон

خانه حسن ز بالای تو دارد استون

Қиблаи рӯҳи зи абрӯӣ ту дорад миҳроб

قبله روح ز ابروی تو دارد محراب

эй дил аз иўртгаҳи синаи буруни зани харгоҳ

ای دل از یورتگه سینه برون زن خرگاه

Кин сутун кард марои хаймаи тани сусти таноб

کین ستون کرد مرا خیمه تن سست طناب

Пеш рӯй ту зи рухсора хуршед чакад

پیش روی تو ز رخساره خورشید چکد

Арақи шарм чу ашки мтр аз чашми саҳоб

عرق شرم چو اشک مطر از چشم سحاب

Соя бар кор чу ман зарра куҷо андозӣ

سایه بر کار چو من ذره کجا اندازی

Ки чу хуршеди ту аз партави хешӣ дар тоб

که چو خورشید تو از پرتو خویشی در تاب

Хона сӯзаст ( ғамат ) дар дили ман чун оташ

خانه سوزست (غمت) در دل من چون آتش

Беқарораст дили андар бар ман чун симоб

بی قرارست دل اندر بر من چون سیماب

ОФтобои зи ту рӯзам бшб омад , то чанд

آفتابا ز تو روزم بشب آمد، تا چند

Бар сари кӯии ту шаб рӯз кунам чун маҳтоб

بر سر کوی تو شب روز کنم چون مهتاب

Зулфи ҷаъд тўмро кард мусалсал чун хат

زلف جعد تومرا کرد مسلسل چون خط

Карда хати ту марои зеру зибр чун аъроб

کرده خط تو مرا زیر و زبر چون اعراب

Чун шаробат буд андари сарви ойӣнаи бадаст

چون شرابت بود اندر سرو آیینه بدست

Гирад ойӣнаи зи акси рухи ту ранги шароб

گیرد آیینه ز عکس رخ تو رنگ شراب

Номи ширини лаби хеш ар бзбони ореи ту

نام شیرین لب خویش ار بزبان آری تو

Дар даҳони шаккарин ту шавад шаҳди луоб

در دهان شکرین تو شود شهد لعاب

Ҳиммати олии ушшоқи рахт то ҳаддӣаст

همت عالی عشاق رخت تا حدیست

Ки зи дунёашон дар чашм намеояд хоб

که ز دنیاشان در چشم نمی آید خواب

Гар Аннани ту бадасти ман дарвеш уфтад

گر عنان تو بدست من درویش افتد

Аз сари шавқи бпои ту дроФтм чу рикоб

از سر شوق بپای تو درافتم چو رکاب

Чашм дорем зи додари бъқбии раҳмат

چشم داریم ز دادار بعقبی رحمت

Мо ки дидеми бадунёи зи фироқи ту азоб

ما که دیدیم بدنیا ز فراق تو عذاب

Даии яке сӯхта чун ман бтзръ мегуфт

دی یکی سوخته چون من بتضرع میگفت

Даст бардошта дар ҳазрати раби алорбоб

دست برداشته در حضرت رب الارباب

К-эии худованд ту баргираш агар худ бмсл

کای خداوند تو برگیرش اگر خود بمثل

« дар миёни ман ва маъшӯқ ҳамамаст ҳиҷоб »

« در میان من و معشوق همام است حجاب »

Гуфтани мадҳи ту аз ғоят меҳраст маро

گفتن مدح تو از غایت مهر است مرا

Ошиқ онаст ки тоъат накунад баҳри савоб

عاشق آنست که طاعت نکند بهر ثواب

Баҳри шеъри ман агар мавҷ занад дар олам

بحر شعر من اگر موج زند در عالم

Ғарқа чун ҳут шавад чашмаи хуршед дар об

غرقه چون حوت شود چشمه خورشید در آب

Бо ғазалҳоитар банда ки дар мадҳ ту гуфт

با غزلهای تر بنده که در مدح تو گفت

Ҳаст ашъор дигар хушктар аз равад рубоб

هست اشعار دگر خشکتر از رود رباب

Ончӣ аз лутфу карам дар ҳақ ман фармудӣ

آنچه از لطف و کرم در حق من فرمودی

Ёбӣ аз бандаи дуоу зи худованди савоб

یابی از بنده دعا و ز خداوند ثواب

Баъди азин киштии андешаи бсоҳли барадам

بعد ازین کشتی اندیشه بساحل بردم

Зонки дарёии мдиҳ ту надорад поёб

زآنک دریای مدیح تو ندارد پایاب

Сайфи фарғонӣ аз забт бурун шуд суханат

سیف فرغانی از ضبط برون شد سخنت

Бедлонро набӯд забти сухани рои савоб

بی دلانرا نبود ضبط سخن رای صواب