эй бардаи рӯяти оби маи азмҳри ту дротшм

ای برده رویت آب مه ازمهر تو درآتشم

Чун боди хокати бӯсами аробии зании бротшм

چون باد خاکت بوسم ارآبی زنی برآتشم

Баҳри сухани гуфтани маро дар қайд ишқ оварда Эй

بهر سخن گفتن مرا در قید عشق آورده ای

Чун авди баҳри буи хуш афгандае дротшм

چون عود بهر بوی خوش افگنده ای درآتشم

Шўроби ашк бе намаки дркосаҳи сар ҷӯш зад

شورآب اشک بی نمک درکاسه سر جوش زد

То май наад савдои тўчўни дег бар ҳротшм

تا می نهد سودای توچون دیگ بر هرآتشم

Ҳамранги хӯни обӣ чу сайл аз абр чашмам шуд равон

همرنگ خون آبی چو سیل از ابر چشمم شد روان

Кзборқоти ишқи ту чун барқ яксар оташам

کزبارقات عشق تو چون برق یکسر آتشم

Бар гулистони ҳасани хеш эмин мабош аз оҳи ман

بر گلستان حسن خویش ایمن مباش از آه من

Вар не биафтад ногаҳон дар хушк ва дартар оташам

ور نی بیفتد ناگهان در خشک و در تر آتشم

Аз тоби меҳрати оби шеър аз ман тарашшӯҳ ме кунад

از تاب مهرت آب شعر از من ترشح می کند

Чун хок май сӯзади мудом аз баҳри гавҳари оташам

چون خاک می سوزد مدام از بهر گوهر آتشم

Ишқ оташаст вҳимаҳи ҷони ин парвариш ёбад азон

عشق آتشست وهیمه جان این پرورش یابد ازآن

Нурӣаст дар конӯни дили зини ҳемапарвар оташам

نوریست در کانون دل زین هیمه پرور آتشم

Чун шамъи гази шавқи ту ҳар дами змни баради сиррӣ

چون شمع گاز شوق تو هر دم زمن برد سری

Лекин дигар раҳ мекунад чун дӯди сари дротшм

لیکن دگر ره میکند چون دود سر درآتشم

Ишқам батавр қурби ту ҳар дам далолат ме кунад

عشقم بطور قرب تو هر دم دلالت می کند

Шуд , гарчи Мӯсо нестам , сӯии ту раҳбари оташам

شد،گرچه موسی نیستم،سوی تو رهبر آتشم

Азмъҷзоти ишқи ту зи оби ҳаёти ишқи ту

ازمعجزات عشق تو ز آب حیات عشق تو

Дар вкри сина мурғ шуд ҳамчун самандари оташам

در وکر سینه مرغ شد همچون سمندر آتشم

То чун хусравӣ ҳар саҳар болӣ занад бонгӣ кунад

تا چون خسروی هر سحر بالی زند بانگی کند

Он дами зи боди пар ӯ гардад фузунтар оташам

آن دم ز باد پر او گردد فزونتر آتشم

Шаб ошкоро мешавад чун моҳ пайдо мешавад

شب آشکارا می شود چون ماه پیدا میشود

Рӯз аз назарҳо мешавад пинҳони чўохтри оташам

روز از نظرها می شود پنهان چواختر آتشم

Оташ хӯрд дам бедаҳон ва зшълҳо созад забон

آتش خورد دم بی دهان و زشعلها سازد زبان

Нашигифт агар азёд ту гардад сухани вари оташам

نشگفت اگر ازیاد تو گردد سخن ور آتشم

Бо нФҳаҳи лутфат агар бодӣ кунад бар ман гузар

با نفحه لطفت اگر بادی کند بر من گذر

Бо оби ҳайвон дар асар гардад баробари оташам

با آب حیوان در اثر گردد برابر آتشم

Дили меҳри меҳрат чун нигин аз даст нагузорад ҳаме

دل مهر مهرت چون نگین از دست نگذارد همی

Ҳар чанд бигузорад чу шамъ аз пой то сари оташам

هر چند بگذارد چو شمع از پای تا سر آتشم

Чун шамъ дорам ранги зи рузи он бртни азпо то басар

چون شمع دارم رنگ ز رز آن برتن ازپا تا بسر

Азоби чашм чун гуҳар бастааст зевари оташам

ازآب چشم چون گهر بسته است زیور آتشم

Ишқат ҳаме гуяд мҳобии сайфи фарғонии сухан

عشقت همی گوید مهابی سیف فرغانی سخن

Ман мурда чун хокистар ва зиндааст дар бар оташам

من مرده چون خاکستر و زنده است در بر آتشم