эй дӯсттар аз ҷонами зин беш маранҷонам

ای دوست‌تر از جانم زین بیش مرنجانم

Гар захми занӣ шояд бар дидаи гирёнам

گر زخم زنی شاید بر دیده گریانم

Дар нарад ҳаваси хубон бисёр марои бурданд

در نرد هوس خوبان بسیار مرا بردند

То ишқи ту май бозами худ ҳеҷ наме донам

تا عشق تو می‌بازم خود هیچ نمی‌دانم

Бар фарши висоли ту он рӯз ки пои кӯбам

بر فرش وصال تو آن روز که پا کوبم

Бар торак арш ояд дастӣ ки барафшонам

بر تارک عرش آید دستی که برافشانم

Чун пои фароғатро дар домани сабри орм

چون پای فراغت را در دامن صبر آرم

То даст ғамат набӯд кӯтаҳи зи гиребонам

تا دست غمت نبود کوته ز گریبانم

Пайванди ғамати моро бибаред зи шодӣ ҳо

پیوند غمت ما را ببرید ز شادی‌ها

Ман кунад бидам ишқат молида бар аФсонм

من کند بدم عشقت مالید بر افسانم

Гуфтӣ чаҳ шавад доне каз машки сияҳи гардӣ

گفتی چه شود دانی کز مشک سیه گردی

Бар оризам ифшоанд ин зулфи парешонам

بر عارضم افشاند این زلف پریشانم

Яъне ки муҳаққиқи дони насхи ҳамаи хубон ро

یعنی که محقق دان نسخ همه خوبان را

Чун гирд изор омад он хат чу райҳонам

چون گرد عذار آمد آن خط چو ریحانم

Дар коргаҳи васлат гар нест марои корӣ

در کارگه وصلت گر نیست مرا کاری

Ҳам давлати ман рӯзии корӣ бикунад донам

هم دولت من روزی کاری بکند دانم

Бахти ман мискини байн каз давлати ишқати ман

بخت من مسکین بین کز دولت عشقت من

Саъдӣ дигар гаштами зон рӯй гулистонам

سعدی دگر گشتم زآن روی گلستانم

Гӯйанд ки медорад дили хастаи туро ? гӯям

گویند که می دارد دل خسته تو را؟ گویم

Ин дӯст ки ман дорам ва он ёр ки ман донам

این دوست که من دارم و آن یار که من دانم