Марогар давлатӣ бошад ки рӯзӣ бо ту биншинам

مرا گر دولتی باشد که روزی با تو بنشینم

зи лабҳои ту май нӯшами зи рухсори ту гули чинам

ز لبهای تو می نوشم ز رخسار تو گل چینم

Шабӣ дар хилвати васлат чу бахти худ ҳаме хуфтам

شبی در خلوت وصلت چو بخت خود همی خفتم

Агар иқбол биниҳодӣ зи зонуии ту болинам

اگر اقبال بنهادی ز زانوی تو بالینم

Марогар бетуам ғам нест аз ҳиҷрону танҳоӣ

مرا گر بی توام غم نیست از هجران و تنهایی

Баҳри чизе ки рӯй орми дарав рӯй ту май байнам

بهر چیزی که روی آرم درو روی تو می بینم

Агар чун гули хас ва хорӣ гузинӣ бар чу ман ёрӣ

اگر چون گل خس و خاری گزینی بر چو من یاری

Ман он булбули ним борӣ ки гулро бар ту бгзинм

من آن بلبل نیم باری که گل را بر تو بگزینم

Хароҷи ҷону дили хоҳии турои зебад ки султонӣ

خراج جان و دل خواهی ترا زیبد که سلطانی

Закоти ҳасан агар бидиҳии бмни борӣ ки мискинам

زکات حسن اگر بدهی بمن باری که مسکینم

Ҷаҳонии шод ва ғамгинанд аз ҳиҷру висоли ту

جهانی شاد و غمگین اند از هجر و وصال تو

Бўслми шодмони гардон ки аз ҳиҷри ту ғамгинам

بوصلم شادمان گردان که از هجر تو غمگینم

Дилам бибаред чун Фарҳоди умрии кӯҳи андӯҳат

دلم ببرید چون فرهاد عمری کوه اندوهت

Макун эй хусрави хубони тамаъ дар ҷони ширинам

مکن ای خسرو خوبان طمع در جان شیرینم

зи кину меҳри дилдорон сухан ронанд бо ёрон

ز کین و مهر دلداران سخن رانند با یاران

Ту бо ман кин беМеҳрӣ ва бо ту меҳр бе кинам

تو با من کین بی مهری و با تو مهر بی کینم

Назар кардам бтўи хубони биФтоднд аз чашмам

نظر کردم بتو خوبان بیفتادند از چشمم

Чу ма дидам куҷо монад дигар пурвои парвинам

چو مه دیدم کجا ماند دگر پروای پروینم

Мусулмони он замон гардад ки гуяд сайфи фарғонӣ

مسلمان آن زمان گردد که گوید سیف فرغانی

Ки ман бе васли ту беҷон ва бе ишқи ту бе дайнам

که من بی وصل تو بی جان و بی عشق تو بی دینم

Чунон афтода ишқат шудам ҷоно ки чун саъдӣ

چنان افتاده عشقت شدم جانا که چون سعدی

« зи дастам бар намеояд ки икдм бе ту биншинам »

« ز دستم بر نمی آید که یکدم بی تو بنشینم »