эй шоҳи ҳасанатро мадад аз кибриёии хештан

ای شاه حسنت را مدد از کبریای خویشتن

Ошиқ набошад ҳамчуи ту кас бар лақои хештан

عاشق نباشد همچو تو کس بر لقای خویشتن

Маи пеши хуршеди рахт аз ҳасан лофӣ ме занад

مه پیش خورشید رخت از حسن لافی می زند

Бархез ва ин саргаштаро бинишон биҷои хештан

برخیز و این سرگشته را بنشان بجای خویشتن

Гулро зи шарм рӯй ту борон арақ шуд бар ҷабин

گل را ز شرم روی تو باران عرق شد بر جبین

То хори хиҷлат чун кашад мискини зи пои хештан

تا خار خجلت چون کشد مسکین ز پای خویشتن

эй аз ҷабинати лмъаҳ ӣӣ бар рӯй мари хуршед ро

ای از جبینت لمعه یی بر روی مر خورشید را

Ҳар шаби рухи маро диҳии нур аз қафои хештан

هر شب رخ مه را دهی نور از قفای خویشتن

Андари масофи ишқ ӯ ту нафасро башикан илм

اندر مصاف عشق او تو نفس را بشکن علم

Бар фарқи акуон насб кун зони пас ливои хештан

بر فرق اکوان نصب کن زآن پس لوای خویشتن

эй хуби рӯйонати ҳашами эшон на чун ту муҳташам

ای خوب رویانت حشم ایشان نه چون تو محتشم

Аз суфраи эшон бабри нони гадои хештан

از سفره ایشان ببر نان گدای خویشتن

эй дили рабӯда аз барамгар низ гӯйӣ ҷон бидиҳ

ای دل ربوده از برم گر نیز گویی جان بده

Ошиқ надорад ҷони дареғ аз дилрабои хештан

عاشق ندارد جان دریغ از دلربای خویشتن

Ваии моҳи хубони тобкӣ чун зарраи сар гардон кунад

وی ماه خوبان تابکی چون ذره سر گردان کند

Хуршеди рӯяти халқро андари ҳавои хештан

خورشید رویت خلق را اندر هوای خویشتن

Бемори ишқи ту шудем эй ҷони табиби мо туе

بیمار عشق تو شدیم ای جان طبیب ما تویی

Мо дардмандон оҷизем андари давои хештан

ما دردمندان عاجزیم اندر دوای خویشتن

Чун мурдагон огаҳ наяндоз зиндагии ҷону дил

چون مردگان آگه نینداز زندگی جان و دل

Онҳо ки дар нон ёфтанд оби бақои хештан

آنها که در نان یافتند آب بقای خویشتن

То шуд чароғи хури равони андари зҷоҷи осмон

تا شد چراغ خور روان اندر زجاج آسمان

Бе ишқи кас нурӣ надид аз шамъи рои хештан

بی عشق کس نوری ندید از شمع رای خویشتن

Онро ки бар девор дар , бар бом набӯд равзанӣ

آنرا که بر دیوار در، بر بام نبود روزنی

Ҳаргиз набинад офтоби андари сарои хештан

هرگز نبیند آفتاب اندر سرای خویشتن

Онкў бимолад рӯй худ чун бод бар хок дарат

آنکو بمالد روی خود چون باد بر خاک درت

Равшан нагашт ва тира кард оби сафои хештан

روشن نگشت و تیره کرد آب صفای خویشتن

Чашм ту бемораст рӯ аз хӯни мо доруаш кун

چشم تو بیمارست رو از خون ما داروش کن

Зеро табибон оҷизанд андари давои хештан

زیرا طبیبان عاجزند اندر دوای خویشتن

Дунё ва уқбо додаму васлати маро ҳосил нашуд

دنیا و عقبی دادم و وصلت مرا حاصل نشد

Ҳам ту бтўи донотрии худкуни баҳоии хештан

هم تو بتو داناتری خودکن بهای خویشتن

Бо ошиқон шӯ ҳамнишин худро мубин онгаҳ бибин

با عاشقان شو همنشین خود را مبین آنگه ببین

Мросмонро чун замини сари зери пои хештан

مرآسمان را چون زمین سر زیر پای خویشتن