Тӯтии хаҷал фурӯ монад аз булбули забонат

طوطی خجل فرو ماند از بلبل زبانت

Маҷлиси пар аз шукр шуд аз пистаи даҳонат

مجلس پر از شکر شد از پسته دهانت

Ҷаъди бунафшаи мӯёни тобии зи чини зулфат

جعد بنفشه مویان تابی ز چین زلفت

Ҳасани ҳамаи накӯёни рангии зи гулистонат

حسن همه نکویان رنگی ز گلستانت

Моро длисти доим дар ҳам чу мӯии зангӣ

ما را دلیست دایم در هم چو موی زنگی

Аз холи ҳиндӯи осои вази чашми тарки сонат

از خال هندو آسا وز چشم ترک سانت

Ҳамчун нишона то кӣ бар дил наад ҷароҳат

همچون نشانه تا کی بر دل نهد جراحت

Моро ба тири ғамзаи абрӯӣ чун камонат

ما را به تیر غمزه ابروی چون کمانت

Саргашта ӣӣ ки гардани печид дар камандат

سرگشته یی که گردن پیچید در کمندت

Дасти аҷали кушояди поиши зи ресмонат

دست اجل گشاید پایش ز ریسمانت

Зон бар дарат ҳамеша аз дидаи оби резам

زآن بر درت همیشه از دیده آب ریزم

То хӯн дил башуем аз хоки остонат

تا خون دل بشویم از خاک آستانت

Ҷонами туе ва бе ту банда танӣаст бе ҷон

جانم تویی و بی تو بنده تنیست بی جان

Вена низ агар бихоҳӣ кардам фидои ҷонат

وین نیز اگر بخواهی کردم فدای جانت

ё онкӣ нест аз хат бар оризати нишоне

یا آنکه نیست از خط بر عارضت نشانی

Маншур малик ҳасанаст ин хат бе нишонат

منشور ملک حسنست این خط بی نشانت

Гар бо чунин миёнӣ аз мӯ камар кунандат

گر با چنین میانی از مو کمر کنندت

Бор камар надонам то чун кашад миёнат

بار کمر ندانم تا چون کشد میانت

Дар васфи хӯбии ту соҳиби лисони маънӣ

در وصف خوبی تو صاحب لسان معنی

Бисёр гуфт лекини новирд дар баёнат

بسیار گفت لیکن ناورد در بیانت

По дар рикоб кардӣ асби муродро сайф

پا در رکاب کردی اسب مراد را سیف

Рӯзӣ агар фитодӣ дар дасти ман Аннанат

روزی اگر فتادی در دست من عنانت

эй рафта аз бар мо мо гуфта ҳамчуи саъдӣ

ای رفته از بر ما ما گفته همچو سعدی

« хуш май рӯй бетонҳо танҳо фидои ҷонат »

« خوش می روی بتنها تنها فدای جانت »