эй шудаи лаъли лаби ту шкроФшон дар сухан
ای شده لعل لب تو شکرافشان در سخن
Аз лаб лаълат равонаст оби ҳайвон дар сухан
از لب لعلت روانست آب حیوان در سخن
Аз лабони ту шукр чинӣ кунад рӯҳи алқудс
از لبان تو شکر چینی کند روح القدس
Чун шавад ширини даҳонати шкроФшон дар сухан
چون شود شیرین دهانت شکرافشان در سخن
Нуктаи ҷонии ту гӯйии як замон хомаш мабош
نکته جانی تو گویی یک زمان خامش مباش
Меҳри султонии ту дорӣ сикка бинишон дар сухан
مهر سلطانی تو داری سکه بنشان در سخن
Сӯфии софии бадаради ҷома бар худ ҳамчуи гул
صوفی صافی بدرد جامه بر خود همچو گل
Кони лаб чун ғунча гардад булбули алҳон дар сухан
کآن لب چون غنچه گردد بلبل الحان در سخن
Дар бадан ҷон мефазояд бӯсаи ту зони даҳон
در بدن جان می فزاید بوسه تو زآن دهان
Вази шукр дар мефишонд лаълат эй ҷон дар сухан
وز شکر در می فشاند لعلت ای جان در سخن
Меҳри ёқӯт аз даҳон баргир то пайдо шавад
مهر یاقوت از دهان برگیر تا پیدا شود
Ин ҳаловатҳо ки лаълати рости пинҳон дар сухан
این حلاوتها که لعلت راست پنهان در سخن
Дар сухани ту шкроФшонӣ ва ман ҳайрони ту
در سخن تو شکرافشانی و من حیران تو
Андалеб бе навои хомӯшу бустон дар сухан
عندلیب بی نوا خاموش و بستان در سخن
эй ту бо банда чу Юсуф бо Зулайхо дар мақол
ای تو با بنده چو یوسف با زلیخا در مقال
Банда бо ту ҳамчуи ҳудҳуд бо сулаймон дар сухан
بنده با تو همچو هدهد با سلیمان در سخن
Аз забони халқи доими ҷон ва он бишнида ем
از زبان خلق دایم جان و آن بشنیده ایم
Ҳар ду дорӣ эй санами ин дар лаб ва он дар сухан
هر دو داری ای صنم این در لب و آن در سخن
Мутриби ман қавли тест эй ман ғазали гӯи баҳри ту
مطرب من قول تست ای من غزل گو بهر تو
Ҳол бар ман шуд дигар парда магардон дар сухан
حال بر من شد دگر پرده مگردان در سخن
Аз миёни ту марои мўисти доим дар даҳон
از میان تو مرا مویست دایم در دهان
Вази даҳони ту маро тангаст майдон дар сухан
وز دهان تو مرا تنگست میدان در سخن
Ту сухан май гӯйӣу хубони олами хомшнд
تو سخن می گویی و خوبان عالم خامشند
Лашкарии хомӯш ба чун ҳаст султон дар сухан
لشکری خاموش به چون هست سلطان در سخن
Гар бинолам аз ғамат айбам макун коиўб ро
گر بنالم از غمت عیبم مکن کایوب را
Дам бидам меоварад аизои Кирмон дар сухан
دم بدم می آورد ایذای کرمان در سخن
Соя бар корами Фгндӣ то чунин гуё шудам
سایه بر کارم فگندی تا چنین گویا شدم
Зарраро оварадӣ эй хуршеди тобон дар сухан
ذره را آوردی ای خورشید تابان در سخن
Сайфи фарғонии дирамҳои ту чун шояд нисор
سیف فرغانی درمهای تو چون شاید نثار
Ҳазрат ӯрост ки зрснҷи мизон дар сухан
حضرت اوراست که زرسنج میزان در سخن