Чу ҳасан рӯй ту овоза дар ҷаҳони андохт
چو حسن روی تو آوازه در جهان انداخت
Ҳавои ишқи ту дар ҷон бе дилони андохт
هوای عشق تو در جان بی دلان انداخت
Саман барон ҳамаи чавгон хеш бишикастанд
سمن بران همه چوگان خویش بشکستند
Кунун ки шоҳи рахти гӯй дар миёни андохт
کنون که شاه رخت گوی در میان انداخت
Аз он миёнаи гулу лоларо баромади ном
از آن میانه گل و لاله را برآمد نام
Чу баҳри ҳасани ту хошок бар карони андохт
چو بحر حسن تو خاشاک بر کران انداخت
Камони абрӯии худ байн ки тарки ғамзаи ту
کمان ابروی خود بین که ترک غمزه تو
Хато накард хадангии кзони камони андохт
خطا نکرد خدنگی کزآن کمان انداخت
Туро бидидаму сабр ва қарор рафт аз ман
ترا بدیدم و صبر و قرار رفت از من
Магас чу дид асали хештан дар он андохт
مگس چو دید عسل خویشتن در آن انداخت
Уқоби ишқи туам сайд кард ва дар аввал
عقاب عشق توام صید کرد و در اول
Чу гӯшт хӯрду бохр чу устихони андохт
چو گوشت خورد و بآخر چو استخوان انداخت
Чу ту зи нури сипари пеш рӯй дошта Эй
چو تو ز نور سپر پیش روی داشته ای
Куҷои басӯии ту тири назари тавон андохт
کجا بسوی تو تیر نظر توان انداخت
Марои яқин шуда буд онкии ман бтў барисам
مرا یقین شده بود آنکه من بتو برسم
Кршмҳои туами боз дар гумони андохт
کرشمهای توام باز در گمان انداخت
Биҷаҳад банда бўслт расад агар битавон
بجهد بنده بوصلت رسد اگر بتوان
Ббили хоки заминро бар осмони андохт
ببیل خاک زمین را بر آسمان انداخت
Бшъри васфи ҷамоли ту хостам кардан
بشعر وصف جمال تو خواستم کردن
Вале ҷалоли туами уқда бар забони андохт
ولی جلال توام عقده بر زبان انداخت
Чу хостам ки кунам нисбаташи блълу ақиқ
چو خواستم که کنم نسبتش بلعل و عقیق
Лаби ту нотиқаро санг дар даҳони андохт
لب تو ناطقه را سنگ در دهان انداخت
Касе ки дар раҳ ишқ омад ӯ ду олам ро
کسی که در ره عشق آمد او دو عالم را
Чу мехи кафши брФтни якон якон андохт
چو میخ کفش برفتن یکان یکان انداخت
Боби шеъри раҳеи ғусл дил кунад дарвеш
بآب شعر رهی غسل دل کند درویش
Ки оташи талабаш дар миёни ҷони андохт
که آتش طلبش در میان جان انداخت
Туро чу дид басӣ гуфт сайфи фарғонӣ
ترا چو دید بسی گفت سیف فرغانی
« чаҳ фитна буд ки ҳасани ту дар ҷаҳони андохт »
«چه فتنه بود که حسن تو در جهان انداخت »