эй ки шоҳон ҷаҳонанд гадоён дарат

ای که شاهان جهانند گدایان درت

Подшоҳаст гадоӣ ки биёбад ?назарет

پادشاهست گدایی که بیابد نظرت

Чун тавонгар агарат тӯҳфа наёрам бар дар

چون توانگر اگرت تحفه نیارم بر در

Ҳамчуи дарвеши биёями бгдоиии бадарат

همچو درویش بیایم بگدایی بدرت

эй бирав хуб чу ашкўФаҳи борони дида

ای برو خوب چو اشکوفه باران دیده

Чанд чун гули бшкФтӣ ва нахурдем ?бирт

چند چون گل بشکفتی و نخوردیم برت

Бҳёти абадӣ зинда шавадгар рӯзӣ

بحیات ابدی زنده شود گر روزی

Басари куштаи ҳиҷрон худ уфтад гузарат

بسر کشته هجران خود افتد گذرت

Ҳасан ҳураст турои лутфи парӣ ва карда

حسن حورست ترا لطف پری و کرده

Дасти тақдири муқайяди блбоси қудрат

دست تقدیر مقید بلباس قدرت

Сад азин сар ки тани мардуми азуи брпоист

صد ازین سر که تن مردم ازو برپایست

Дил баробар накунад бо сари мӯеи зи сарат

دل برابر نکند با سر مویی ز سرت

Ҷони ширини нстоннди бтлхии зони кас

جان شیرین نستانند بتلخی زآن کس

Ки варои ком хушаст аз лаб ҳамчун шукрат

که ورا کام خوش است از لب همچون شکرت

эй чу динори дуруст аз дили ашкстаҳи мо

ای چو دینار درست از دل اشکسته ما

Ҳамчуи сиккаи зи дирам маҳв нагардад асарат

همچو سکه ز درم محو نگردد اثرت

Миваи рӯҳи манӣ боғи баҳри каси мспор

میوه روح منی باغ بهر کس مسپار

Вар на ҳамчун дгарони санги занам бар шаҷарат

ور نه همچون دگران سنگ زنم بر شجرت

Рӯй бинмоӣ ва мапиндор ки ман чун саъдӣ

روی بنمای و مپندار که من چون سعدی

« дӯст дорам ки бапушӣ рух ҳамчун қамарат »

«دوست دارم که بپوشی رخ همچون قمرت »

Сайфи фарғонии хуршеди Рахш дар ҷилва аст

سیف فرغانی خورشید رخش در جلوه است

Гар надидӣ халалӣ ҳаст магар дар басарат

گر ندیدی خللی هست مگر در بصرت