Куҷое эй сари кӯии ту аз ҷаҳони берун

کجایی ای سر کوی تو از جهان بیرون

Замини роҳи ту аз зери осмони берун

زمین راه تو از زیر آسمان بیرون

Гадои кӯии турои поя аз фалак бар тар

گدای کوی ترا پایه از فلک بر تر

эй ишқи турои соя аз ҷаҳони берун

همای عشق ترا سایه از جهان بیرون

Касе ки пой наад дар раҳи ту аз сари сидқ

کسی که پای نهد در ره تو از سر صدق

Чу лои макон қадамаш бошад аз макони берун

چو لا مکان قدمش باشد از مکان بیرون

Марост ишқи ту равшан нагардад онкас ро

مراست عشق تو روشن نگردد آنکس را

Ки ӯ з дил накунад дӯстии ҷони берун

که او ز دل نکند دوستی جان بیرون

Ғамат бурун равад аз дил агар тавон кардан

غمت برون رود از دل اگر توان کردن

Тарӣ зоби ҷудои внмки занони берун

تری زآب جدا ونمک زنان بیرون

Збҳри ишқи ту дили сад ҳазор мавҷ бихӯрад

زبحر عشق تو دل صد هزار موج بخورد

Ҳануз мекунад аз тишнагии забони берун

هنوز می کند از تشنگی زبان بیرون

Башари зодми въшоқи зода аз ишқанд

بشر زآدم وعشاق زاده از عشقند

Аз осмон бадар оянд ахтарони берун

از آسمان بدر آیند اختران بیرون

Яқини шинос ки ишқаст роҳ то баравад

یقین شناس که عشقست راه تا برود

Дили фарохи ту аз танагии гумони берун

دل فراخ تو از تنگی گمان بیرون

Зҷони нишонаи хўҳди ин сухан ки аз дили рост

زجان نشانه خوهد این سخن که از دل راست

Чу тир меравад аз хонаи камони берун

چو تیر می رود از خانه کمان بیرون

Аё равандаи соҳиби дарунгар аз дили худ

ایا رونده صاحب درون گر از دل خود

Кунӣ ғами ду ҷаҳонро якон якон берун

کنی غم دو جهان را یکان یکان بیرون

Чу расм ҳастӣ ту маҳви гашти он ҷон ро

چو رسم هستی تو محو گشت آن جان را

Агар биҷӯянд аз худ мадаи нишони берун

اگر بجویند از خود مده نشان بیرون

Бимни ишқ чу аз хештан бурун рафтӣ

بیمن عشق چو از خویشتن برون رفتی

Дигар зи хештани он дӯстро мадони берун

دگر ز خویشتن آن دوست را مدان بیرون

Агар чаҳ мардум бо ту бародарон бошанд

اگر چه مردم با تو برادران باشند

Ту кунҷ хона гузин ҷумларо бимони берун

تو کنج خانه گزین جمله را بمان بیرون

Азин мақоми хатарноки сайфи фарғонӣ

ازین مقام خطرناک سیف فرغانی

Зҳмт асб кун вбрншин барон берун

زهمت اسب کن وبرنشین بران بیرون