эй бигард хирмани ту хӯшаи чини хуршеду моҳ

ای بگرد خرمن تو خوشه چین خورشید و ماه

Моҳ бо рӯй ту набӯд дар маҳали иштибоҳ

ماه با روی تو نبود در محل اشتباه

Подшоҳи малики ҳасании каси чунин мулкӣ надошт

پادشاه ملک حسنی کس چنین ملکی نداشت

Зобтдои даври олам то буқати подшоҳ

زابتدای دور عالم تا بوقت پادشاه

Бешуъоъ рӯй ту бо соя ҳастӣ худ

بی شعاع روی تو با سایه هستی خود

Раҳи набардами сӯии ту чндонкаҳ мекардам нигоҳ

ره نبردم سوی تو چندانکه می کردم نگاه

Чун рухи андари оина пайдо шавад пушти замин

چون رخ اندر آینه پیدا شود پشت زمین

Зулмати шабро агар бар рӯй уфтад нури моҳ

ظلمت شب را اگر بر روی افتد نور ماه

Ошиқ ар бо халқ бошад монад аз маъшӯқи давр

عاشق ار با خلق باشد ماند از معشوق دور

Лашкарӣ бар хар нишинад боз монад аз сипоҳ

لشکری بر خر نشیند باز ماند از سپاه

Ҳимматӣ бояд ки ошиқро з худ бахшад халос

همتی باید که عاشق را ز خود بخشد خلاص

Рустамӣ бояд ки бежанро буруни оради зи чоҳ

رستمی باید که بیژن را برون آرد ز چاه

Ошиқи андари пойгоҳи хизмати султони ишқ

عاشق اندر پایگاه خدمت سلطان عشق

Гар буд собити қадам чун тахт ёбад пешгоҳ

گر بود ثابت قدم چون تخت یابد پیشگاه

Ишқ ҳарҷо тахт худ биниҳод ва асбӣ ронад , шуд

عشق هرجا تخت خود بنهاد و اسبی راند، شد

Пои қайсар берикобу фарқи касрӣ бе кулоҳ

پای قیصر بی رکاب و فرق کسری بی کلاه

Бе ҷавози ишқи фардо дар сиёсатгоҳи ҳашар

بی جواز عشق فردا در سیاستگاه حشر

Тоъатати муҳтоҷи омурзиш буд ҳамчун гуноҳ

طاعتت محتاج آمرزش بود همچون گناه

Гар бигардоне Аннан аз ҷониби ин хокдон

گر بگردانی عنان از جانب این خاکدان

Аз рикоби худ дар он ҳазрат фишонӣ гирди роҳ

از رکاب خود در آن حضرت فشانی گرد راه

Мураккаби танро ҷӯ ( ва ) нон кам кун эй роиз ки нест

مرکب تن را جو (و) نان کم کن ای رایض که نیست

Ҳоҷатӣ дар мараҷи Эрони Рахши рустамро бакоҳ

حاجتی در مرج ایران رخش رستم را بکاه

Сайфи фарғонии ту дар маънӣ чу субҳи козибӣ

سیف فرغانی تو در معنی چو صبح کاذبی

Врчаҳ дар даъвӣ биорӣ субҳи содиқро гувоҳ

ورچه در دعوی بیاری صبح صادق را گواه