эй ки андари чашми мастат фитна дорад хобгоҳ

ای که اندر چشم مستت فتنه دارد خوابگاه

Дил бзлФт додаам каз фитна бошад дар паноҳ

دل بزلفت داده ام کز فتنه باشد در پناه

ИкнФр аз хайли тести ин офтоби теғи зан

یکنفر از خیل تست این آفتاب تیغ زن

Як савор аз мавкиби ту ин маи анҷуми сипоҳ

یک سوار از موکب تو این مه انجم سپاه

Бо ҷамолати як ҷаҳон аспед рӯй ҳасан ро

با جمالت یک جهان اسپید روی حسن را

Аз хиҷолат ҳар нафас чун хок гашта рухи сиёҳ

از خجالت هر نفس چون خاک گشته رخ سیاه

Осмони чархи зани пеши гадоён дарат

آسمان چرخ زن پیش گدایان درت

Шарм дорад гар биорад нони хур бо қурси моҳ

شرم دارد گر بیارد نان خور با قرص ماه

Зулф чун доми ту гашту донаи хол ту шуд

زلف چون دام تو گشت و دانه خال تو شد

Бози ҷонро пои банду мурғи дилро домгоҳ

باز جان را پای بند و مرغ دل را دامگاه

Акс рӯй чун маатгар бар замин уфтад дамӣ

عکس روی چون مهت گر بر زمین افتد دمی

эй бънбр дода буи аз хоки пояти гирди роҳ ,

ای بعنبر داده بوی از خاک پایت گرد راه،

Хокро ҳар зарраи ёбии кавкабӣ бар авҷи чарх

خاک را هر ذره یابی کوکبی بر اوج چرخ

Обро ҳар қатраи бинии Юсуфӣ дар қаъри чоҳ

آب را هر قطره بینی یوسفی در قعر چاه

Сарву маро бо ту нисбат набӯд эй ҷонгар буд

سرو و مه را با تو نسبت نبود ای جان گر بود

Сарвро дар бар қабоу моҳро бар сари кулоҳ

سرو را در بر قبا و ماه را بر سر کلاه

Дар мусаллои ибодати зоҳтсоби ишқи ту

در مصلای عبادت زاحتساب عشق تو

Маҳв гардад расми тоъат чун зи омурзиши гуноҳ

محو گردد رسم طاعت چون ز آمرزش گناه

Ҳам зи ишқи ту рухам зардаст чун барг аз хазон

هم ز عشق تو رخم زردست چون برگ از خزان

Ҳам зи теғи ту серум сабзаст чун хок аз гиёҳ

هم ز تیغ تو سرم سبزست چون خاک از گیاه

Дар баҳои васл дорад сайфи фарғонии сиррӣ

در بهای وصل دارد سیف فرغانی سری

Узри дарвешӣ ӯ аз васли худ ҳам худ бихоҳ

عذر درویشی او از وصل خود هم خود بخواه