эй бзири зулфи ту соя нишин хуршеду моҳ

ای بزیر زلف تو سایه نشین خورشید و ماه

Зулфу рӯят дар ниқоби анбарин хуршеду моҳ

زلف و رویت در نقاب عنبرین خورشید و ماه

Сояи зулф чу абр аз пеши рӯят давр кун

سایه زلف چو ابر از پیش رویت دور کن

То бибинад осмони андари замини хуршеду моҳ

تا ببیند آسمان اندر زمین خورشید و ماه

Гар мау хур бар наёяд парда аз рухи брФгн

گر مه و خور بر نیاید پرده از رخ برفگن

Оина баргиру андар рӯй байни хуршеду моҳ

آینه برگیر و اندر روی بین خورشید و ماه

Рӯзу шаби гӯи моҳу хурро баъди азин ҷилва макун

روز و شب گو ماه و خور را بعد ازین جلوه مکن

Каз мау хур бе ниёзами ман бад-ӣни хуршеду моҳ

کز مه و خور بی نیازم من بدین خورشید و ماه

Гар ҳаме хоҳад амони ин аз заволи он аз хусуф

گر همی خواهد امان این از زوال آن از خسوف

Гӯ бирав дар соя зулфаш нишин хуршеду моҳ

گو برو در سایه زلفش نشین خورشید و ماه

Аз клҳдорон ки дорад вази нкўрўёни крост

از کلهداران که دارد وز نکورویان کراست

Дар қабои сарву санавбар бар ҷабини хуршеду моҳ

در قبا سرو و صنوبر بر جبین خورشید و ماه

Гуфта бар қадати басии мадҳу санои шамшоду сарв

گفته بر قدت بسی مدح و ثنا شمشاد و سرو

Гуфта бар рӯяти ҳазорон офарини хуршеду моҳ

گفته بر رویت هزاران آفرین خورشید و ماه

Худ куҷо дорад каманди анбарин шамшоду сарв

خود کجا دارد کمند عنبرین شمشاد و سرو

Худ куҷо дорад лабони шаккарини хуршеду моҳ

خود کجا دارد لبان شکرین خورشید و ماه

Рӯй чун оташ намӯдӣ то чароғи хештан

روی چون آتش نمودی تا چراغ خویشتن

намебарафрӯзанд аз он нури мубини хуршеду моҳ

می برافروزند از آن نور مبین خورشید و ماه

Зарраи андари сояи ту ҳамчуи моҳ ва хур шавад

ذره اندر سایه تو همچو ماه و خور شود

эй туро аз чокарони камтарини хуршеду моҳ

ای ترا از چاکران کمترین خورشید و ماه

Сайфи фарғонии чунин султони олами гир ро

سیف فرغانی چنین سلطان عالم گیر را

Осмони ангуштарии зебади нигини хуршеду моҳ

آسمان انگشتری زیبد نگین خورشید و ماه