эй ки бо ман меҳрбони сад кӣна дар дил доштӣ

ای که با من مهربان صد کینه در دل داشتی

Бад ҳаме кардӣу бадро нек ме ингоштӣ

بد همی‌کردیّ و بد را نیک می‌انگاشتی

Рӯзу шаб аз суҳбати мо бар ҳазар будӣ аз онк

روز و شب از صحبت ما بر حذر بودی از آنک

Дӯстдори хешро душмани ҳамеи пиндоштӣ

دوستدار خویش را دشمن همی‌پنداشتی

Ман чу саги зини остони рӯи вонгрдонм ба санг

من چو سگ زین آستان رو وانگردانم به سنگ

Ёри оҳӯи чашм агар бо ман кунад гурги оштӣ

یار آهو چشم اگر با من کند گرگ آشتی

Бар сипоҳи дил шикаст афтод то ту сарвқад

بر سپاه دل شکست افتاد تا تو سروقد

Қоматӣ дар сафи хубон чун илми афроштӣ

قامتی در صف خوبان چون علم افراشتی

Бар сари шохи забони ҷузи мива зикрат нараст

بر سر شاخ زبان جز میوه ذکرت نرست

То ту дар боғи дилами тухм муҳаббат коштӣ

تا تو در باغ دلم تخم محبت کاشتی

зи оташи андӯҳи ту ранг аз рух , об аз рӯй рафт

ز آتش اندوه تو رنگ از رخ، آب از روی رفت

Ҳар киро бар сафҳаи дили нақши худ бнгоштӣ

هر که را بر صفحه دل نقش خود بنگاشتی

эй зи аввал то ба охири лофи ман аз лутфи ту

ای ز اول تا به آخر لاف من از لطف تو

Охирами мФгн чу дар аввали туами бардоштӣ

آخرم مفگن چو در اول توام برداشتی

Сайфи фарғонӣ дигар бо хештани номади зи шавқ

سیف فرغانی دگر با خویشتن نامد ز شوق

То ту рафтӣу варо бе хештани бгзоштӣ

تا تو رفتیّ و ورا بی‌خویشتن بگذاشتی

Бо ту чун бандаи итобӣ буд саъдиро ки гуфт

با تو چون بنده عتابی بود سعدی را که گفت

« ёд май дорӣ ки бо мо ҷанг дар сар доштӣ »

«یاد می‌داری که با ما جنگ در سر داشتی»