Ишқ исломасту дигари кофарӣ

عشق اسلامست و دیگر کافری

Вақт он омад ки ислом оварӣ

وقت آن آمد که اسلام آوری

Мамлакат шӯрида шуд бар ҷину инс

مملکت شوریده شد بر جن و انس

эй сулаймон бозёб ангуштарӣ

ای سلیمان بازیاب انگشتری

Мо ба султонӣ надорем ифтихор

ما به سلطانی نداریم افتخار

Ту чаҳ май нозии бад-ӣни даҳ меҳтарӣ ?

تو چه می‌نازی بدین ده مهتری؟

Грдўкўнти даст дар гардан кунад

گردوکونت دست در گردن کند

Бо яке бояд ки сари дрноўрӣ

با یکی باید که سر درناوری

Офтоби ишқи толеъ баҳр туаст

آفتاب عشق طالع بهر توست

Ҷузи ту касро нест ин неки ахтарӣ

جز تو کس را نیست این نیک اختری

Бо маи давлат қирон кард ахтарат

با مه دولت قران کرد اخترت

Чун туро шуд офтобии муштарӣ

چون تو را شد آفتابی مشتری

Барг заррин кун чу шохи андари хазон

برگ زرین کن چو شاخ اندر خزان

Гар гадои кӯии ин симини барӣ

گر گدای کوی این سیمین بری

Ёр султонӣаст аз мо бе ниёз

یار سلطانیست از ما بی‌نیاز

Ҳаст ӯро мол ва моро неи зарӣ

هست او را مال و ما را نی زری

Бе зарии ушшоқ ӯро айб нест

بی زری عشاق او را عیب نیست

Азл султон набӯд аз бе афсарӣ

عزل سلطان نبود از بی‌افسری

Назд ӯ аз тоҷ бар фарқи сарон

نزد او از تاج بر فرق سران

Ба буд наълин дар пои сиррӣ

بِه بود نعلین در پای سری

Шеър ман обӣаст аз ҷолии равон

شعر من آبیست از جالی روان

Зу бихӯр зи он пеш каз вай бигузарӣ

زو بخور ز آن پیش کز وی بگذری

Машраб Хизраст чун айни алҳаёт

مشرب خضرست چون عین الحیات

Ҷаҳд кун то об аз ин машраби хурӣ

جهد کن تا آب از این مشرب خوری

Сайфи фарғонии сухан ҳо гуфт ва рафт

سیف فرغانی سخن‌ها گفت و رفت

Шеър аз вай монаду саҳар аз сомрӣ

شعر از وی ماند و سحر از سامری