Аз он шукр ки ту дар пистаи даҳони дорӣ

از آن شکر که تو در پسته دهان داری

Сазад ки ротбаҳи ҷони ман равони дорӣ

سزد که راتبه جان من روان داری

Ба бӯса тарбиятам кун ки ман барин дарга

به بوسه تربیتم کن که من برین درگه

На он сагам ки ту тимори ман бенон дорӣ

نه آن سگم که تو تیمار من بنان داری

Назар дар оина кун то туро шавад равшан

نظر در آینه کن تا تو را شود روشن

Чу дигарон ки чаҳ рухсори длстони дорӣ

چو دیگران که چه رخسار دلستان داری

Агар касе надиҳади дил ба чун ту дилдорӣ

اگر کسی ندهد دل به چون تو دلداری

Ту хештани бастоне ки дасти он дорӣ

تو خویشتن بستانی که دست آن داری

Ҷамоатӣ ки дар авсофи ту ҳаме гӯйанд

جماعتی که در اوصاف تو همی‌گویند

Ки қади сарву рухи ҳамчуи гулистони дорӣ

که قد سرو و رخ همچو گلستان داری

Назар дар он гул рӯ мекунанд , бе хабаранд

نظر در آن گل رو می‌کنند، بی‌خبرند

зи ғнчҳо ки бар атрофи бӯстони дорӣ

ز غنچها که بر اطراف بوستان داری

Паём дод ба ман ошиқӣ ки эй мискин

پیام داد به من عاشقی که ای مسکین

Ки ҳамчуи ман ба сухани расми ошиқони дорӣ

که همچو من به سخن رسم عاشقان داری

Ба рӯй гули дгарони харманд чун булбул

به روی گل دگران خرمند چون بلبل

Ту аз муҳаббат ӯ то ба кӣ фиғони дорӣ ?

تو از محبت او تا به کی فغان داری؟

Чу ошиқони ҳамаи аҳволи хеш арз кунанд

چو عاشقان همه احوال خویش عرض کنند

Ту низ қиссаи худ бози гӯ , забони дорӣ !

تو نیز قصه خود باز گو، زبان داری!

Ба бӯсае чу раседӣ аз он даҳони зинҳор

به بوسه‌ای چو رسیدی از آن دهان زنهار

Ммир каз лаби лаълаши ғизои ҷони дорӣ

ممیر کز لب لعلش غذای جان داری

Чу дӯст гуфт сухан гуфт сайфи фарғонӣ

چو دوست گفت سخن گفت سیف فرغانی

Ҳадис ё шукраст онкӣ дар даҳони дорӣ

حدیث یا شکرست آنکه در دهان داری