Чу шавад каз сари ҷурмам ба карам бархезӣ

چو شود کز سر جرمم به کَرَم برخیزی؟

Вази гуноҳӣ ки аз он дар хатарам бархезӣ

وز گناهی که از آن در خطرم برخیزی؟

Ҳаст халқи ту Карим аз ту сазо он бошад

هست خُلق تو کریم از تو سزا آن باشد

Каз сари зулати ошиқ ба карам бархезӣ

کز سر زلت عاشق به کرم برخیزی

Дай маро гуфтӣ агар бо ту назар дайр кунам

دی مرا گفتی اگر با تو نظر دیر کنم

Ки ба як бори чунин аз назарам бархезӣ

که به یک بار چنین از نظرم برخیزی

Он миндиш ки бар дили зи гуноҳони туам

آن میندیش که بر دل ز گناهان توام

Гар ғуборӣ буд аз хок дирам бархезӣ

گر غباری بُوَد از خاک درم برخیزی

Нашӯй ошиқи собити қадам ар ҳамчун мӯӣ

نشوی عاشق ثابت‌قدم ار همچون موی

Дар қафои теғи знндти з серум бархезӣ

در قفا تیغ زنندت ز سرم برخیزی

Ҳаргизати даст ба васлам нарасадгар чун хок

هرگزت دست به وصلم نرسد گر چون خاک

Зери пои ормат аз раҳ гузарам бархезӣ

زیر پایْ آرَمَت از رهگذرم برخیزی

Гӯйии он даври бубинам ки ту як бор дигар

گویی آن دَور ببینم که تو یک بار دگر

Масту махмур аз оғӯш барам бархезӣ ?

مست و مخمور از آغوش برم برخیزی

Ман дар афтода ба ту ва ту ба ман май гӯйӣ

من در افتاده به تو و تو به من می‌گویی

К-эии магас вақт нашуд каз шукрам бархезӣ ?

کای مگس وقت نشد کز شکرم برخیزی؟

Хушки ҷонӣ ки маро ҳаст ба қўоли даҳум

خشک جانی که مرا هست به قَوّال دهم

Дар самоъ ар ба ғазалҳои терм бархезӣ

در سماع ار به غزل‌های ترم برخیزی

Карамати дӯш маро гуфт намехоҳам ман

کرمت دوش مرا گفت نمی‌خواهم من

Каз дар ӯ чу гадоён ба дирам бархезӣ

کز در او چو گدایان به درم برخیزی

Сайф фарғонӣ биншину мабодо ки чу мурғ

سیف فرغانی بنشین و مبادا که چو مرغ

Гар ба сангат бизананд аз шаҷарам бархезӣ

گر به سنگت بزنند از شجرم برخیزی