Дай маро гуфт он маи хутанӣ

دی مرا گفت آن مه ختنی

Ки ман он туами ту он манӣ

که من آن توام تو آن منی

Мо ду сар дар яке гиребонем

ما دو سر در یکی گریبانیم

Чун ҷдомо ( Н ) кунад ду перҳанӣ

چون جداما (ن) کند دو پیرهنی

Гӯи либоси тан аз миёна бирав

گو لباس تن از میانه برو

Чун бирафт аз миён ( мо ) ду танӣ

چون برفت از میان (ما) دو تنی

Гар фақирии бмо буд муҳтоҷ

گر فقیری بما بود محتاج

Ҳоҷат аз ваии талаб ки ӯст ғанӣ

حاجت از وی طلب که اوست غنی

Дӯст бо ошиқон ҳаме гуяд

دوست با عاشقان همی گوید

Бошорти сухани з бе даҳанӣ

باشارت سخن ز بی دهنی

Ошиқон аз ҷаноб маъшӯқанд

عاشقان از جناب معشوقند

Гар ҳиҷозӣ буванд вагар Яманӣ

گر حجازی بوند و گر یمنی

Ҳамчуи қуръон ки чун фурӯд омад

همچو قرآن که چون فرود آمد

Гӯйӣ он ҳаст ?маккеии он маданӣ

گویی آن هست مکی آن مدنی

Алавии сибт Мустафо бошад

علوی سبط مصطفی باشد

Гар ҳусайнӣ буд вагар ҳасанӣ

گر حسینی بود وگر حسنی

Гарчи гӯйанд халқи салмон ро

گرچه گویند خلق سلمان را

Порсӣу Увайсро қарнӣ

پارسی و اویس را قرنی

Ошиқи дӯстро зхлқи мадон

عاشق دوست را زخلق مدان

Дар Баҳрайнро магӯ аданӣ

در بحرین را مگو عدنی

Рӯй пӯшидау бараҳнаи бетон

روی پوشیده و برهنه بتن

Мурдагонро чаҳ ғами збии кафанӣ

مردگان را چه غم زبی کفنی

Ғазали ишқ чун сроиидӣ

غزل عشق چون سراییدی

Хориҷ аз прдҳои хештанӣ

خارج از پردهای خویشتنی

Оқибати мутрибони маҷлиси васл

عاقبت مطربان مجلس وصل

Бнўозндт эй чу дафи задане

بنوازندت ای چو دف زدنی

Дӯст гуяд биё ки бо ту маро

دوست گوید بیا که با تو مرا

Дуӣ ӣӣ нест ман туами ту манӣ

دوی یی نیست من توام تو منی

Сайфи фарғонии андар ( йен ) кӯйаст

سیف فرغانی اندر (ین) کویست

Бо сегон ҳамнишин збии ватанӣ

با سگان همنشین زبی وطنی