Аё бҳсни рахтро ливои султонӣ

ایا بحسن رخت را لوای سلطانی

Биравӣ сӯрати зебои ҳасанро ҷонӣ

بروی صورت زیبای حسن را جانی

Хаттӣаст бар рухи ту аз мидоди нурулло

خطیست بر رخ تو از مداد نورالله

На аз ҳуруфи мураккаб чу хати пешонӣ

نه از حروف مرکب چو خط پیشانی

Ман аз латофати ҷони ту чун кунам таъбир

من از لطافت جان تو چون کنم تعبیر

Ки ҷисми ту з сафо олимӣаст рӯҳонӣ

که جسم تو ز صفا عالمیست روحانی

зи бӯстони ҷамоли ту дар суфоли ҷаҳон

ز بوستان جمال تو در سفال جهان

Сипари ғмисти млўни баҳори райҳонӣ

سپر غمیست ملون بهار ریحانی

Барони замин ки тӯй бо ту мард майдон нест

برآن زمین که توی با تو مرد میدان نیست

Бигӯӣ меҳру маи ин осмони чавгонӣ

بگوی مهر و مه این آسمان چوگانی

Ман аз ту чун магас аз хон ҷудо нахоҳам шуд

من از تو چون مگس از خوان جدا نخواهم شد

Вагар чунонкии знндми басони срхўонӣ

وگر چنانکه زنندم بسان سرخوانی

Басони нукта аз ёди рафта боз оем

بسان نکته از یاد رفته باز آیم

Варами бтиғи забон чун сухани ҳамеи ронӣ

ورم بتیغ زبان چون سخن همی رانی

Чу мурғи сайри сӯй ошиёна оем боз

چو مرغ سیر سوی آشیانه آیم باز

Чу бози рафтаи гарми сӯии хештани хуоне

چو باز رفته گرم سوی خویشتن خوانی

Марои сухани зи ту дар дил ҳаме шавад пайдо

مرا سخن ز تو در دل همی شود پیدا

Ки дар даруни ман андешаи вори пинҳонӣ

که در درون من اندیشه وار پنهانی

БўсФи сафҳаи рӯяти китобҳо созам

بوصف صفحه رویت کتابها سازم

Вгрчаҳ рӯй зи ман чун варақ бигардоне

وگرچه روی ز من چون ورق بگردانی

Ман аз таассуби дайни душмани турои кофар

من از تعصب دین دشمن ترا کافر

Бигӯям ва накунад рахна дар мусулмонӣ

بگویم و نکند رخنه در مسلمانی

Ғами ту дар дил аз осор файз раҳмонаст

غم تو در دل از آثار فیض رحمانست

Чу хотири мулкӣ дар нуфуси инсонӣ

چو خاطر ملکی در نفوس انسانی

Бзири пои дарахти қад ту ме хоҳам

بزیر پای درخت قد تو می خواهم

Ки ҳамчуи шох ббодӣ кунам сроФшонӣ

که همچو شاخ ببادی کنم سرافشانی

Ҳавоӣ чун ту парӣ рӯй дар сар чу манӣ

هوای چون تو پری روی در سر چو منی

Бадасти дев буд хотами сулаймонӣ

بدست دیو بود خاتم سلیمانی

Дил манаст зи олами ҳаволаи гоҳи ғамат

دل منست ز عالم حواله گاه غمت

Ҳавола чанд кунӣ ганҷро бўиронӣ

حواله چند کنی گنج را بویرانی

Ҳамеи хўҳм ки маро аз ҷаҳонён бошад

همی خوهم که مرا از جهانیان باشد

Фароғатӣ ки ту дории зи сайфи фарғонӣ

فراغتی که تو داری ز سیف فرغانی